I OZ 634/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. Ś. o uzupełnienie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14 oddalającego zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 630/06 odrzucającego zażalenie H. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. o oddaleniu wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. w sprawie ze skargi S. Ś. i H. Ś. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia 2. oddalić wniosek o wykładnię postanowienia

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie H. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 630/06) odrzucające zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. o oddaleniu wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 12 sierpnia 2014 r. Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2014 r. (data wpływu do NSA) skarżący wystąpił o uzupełnienie i wykładnię wspomnianego postanowienia NSA z dnia 31 lipca 2014 r. W uzasadnieniu podał, że wnosi o uzupełnienie orzeczenia o podstawę prawną oddalenia jego zażalenia, wskazując na przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) oraz na przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako: p.p.s.a.). Skarżący wskazał także na okoliczności związane z wyłączeniem wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także wyartykułował szereg pytań nie mających związku z przedmiotem wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis umożliwiający uzupełnienie wyroku stosuje się także do postanowień. Na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnieniu mogą podlegać dwa elementy orzeczenia tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi (zażalenia) lub dodatkowe orzeczenie, które powinno się znaleźć w wyroku (postanowieniu), a którego sąd nie zamieścił (np. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania). Podkreślić należy, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). We wniosku wniesionym w niniejszej sprawie skarżący wniósł przede wszystkim o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia o podstawę prawną rozstrzygnięcia, która w jego ocenie jest prawidłowa, a także o wskazanie dodatkowych kwestii związanych z ustaleniami faktycznymi oraz o rozstrzygnięcie wniosku o wyłączenie sędziów. Odnosząc się do tak sformułowanego wniosku należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia wydaje postanowienie, w którym albo uwzględnia zażalenie uchylając zaskarżone orzeczenie albo oddala zażalenie. W przypadku uchybień formalnych sąd może zażalenie odrzucić. Postanowienia NSA wydane na skutek zażalenia od postanowienia sądu pierwszej instancji odrzucające zażalenie, tak jak w niniejszej sprawie, co do zasady nie zawierają innych niż wspomniane rozstrzygnięć. Stąd też w ocenie NSA postanowienie z dnia 31 lipca 2014 r. zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto, jak wspomniano, postępowanie rektyfikacyjne, określone w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. Stąd też wniosek o uzupełnienie uzasadnienia nie mógł zostać uwzględniony. Niemniej jednak należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 lipca 2014 r. wskazał na przepisy p.p.s.a regulujące obowiązek uiszczania opłat sądowych oraz skutki ich nieuiszczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego wskazał także na okoliczność odmowy przyznania prawa pomocy skarżącemu w przedmiotowej sprawie. Na marginesie podać wypada, że NSA w dniu 31 lipca 2014 r. rozpoznawał zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia. W tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. nie miały zastosowania. Nie było także podstaw do odnoszenia się do kwestii związanej z ustanowieniem pełnomocnika przez sąd powszechny w sprawie karnej. Wbrew zarzutom podniesionym we wniosku, NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 lipca 2014 odniósł się także do "wniosku" skarżącego o wyłączenie całego NSA, wskazując na właściwy tryb umożliwiający wyłączenie sędziego. Nie było natomiast podstaw, aby rozpoznać taki wniosek w trybie zażaleniowym. Przechodząc do oceny wniosku o wykładnię postanowienia NSA z dnia 31 lipca 2014 r. należy stwierdzić, że nie jest on uzasadniony. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a w związku z art. 166 p.p.s.a. sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem o wątpliwościach co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09). Podkreślić należy, że osoba wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wniosek złożony w niniejszej sprawie nie spełnia tych kryteriów. Mimo to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno sentencja, jak i uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 31 lipca 2014 r. są jasne i czytelne, tzn. z ich treści wynika, jakie było rozstrzygnięcie oraz z jakiego powodu rozstrzygnięcie takie zapadło. Nie zachodzą więc przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.