I OZ 630/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 206/18 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi K. W. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. K. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 206/18 odmówił wstrzymania wykonania w/w decyzji wskazując, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie nie wskazał konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne, do czego był zobligowany na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody, albowiem uniemożliwi mu sprawowanie opieki nad żoną i teściową. Skarżący wskazał, że jego żona ma zaburzenia psychiczne i od kilku lat leczy się psychiatrycznie. W lipcu 2017 r. w bardzo złym stanie psychicznym została przewieziona do szpitala psychiatrycznego, gdzie przebywała dłuższy czas. Podał, że od czasu pobytu w szpitalu żona jest pod stałą opieką lekarzy psychiatrów, a średnio raz w miesiącu – a zdarza się częściej – konieczna jest wizyta w Gdańsku. Skarżący podkreślił, że w związku z powyższym spadł na niego moralny obowiązek sprawowania opieki nad 80 – letnią matką żony, którą często wozi na wizyty i kontrole do lekarzy, często także ją odwiedza celem podania leków, posiłków, czy też zrobienia zakupów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Zaznaczyć przy tym należy, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. W niniejszej sprawie z akt sprawy oraz z powołanych w zażaleniu okoliczności nie wynika, aby zaskarżona decyzja mogła wywołać znaczne szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z akt sprawy nie wynika, aby żona skarżącego była osobą niesprawną, mającą kłopoty z poruszaniem się. Comiesięczne wizyty do lekarza w Gdańsku skarżący wraz z żoną może zatem odbywać pociągiem lub innym środkiem transportu publicznego. To samo dotyczy wizyt u teściowej oraz świadczonej jej pomocy. Podkreślić bowiem raz jeszcze należy, że każda decyzja, czy też akt, wywołuje pewne skutki, ale przy wstrzymaniu wykonania z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Pamiętać także należy, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami służy bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego w tym skarżącego, dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji w tym przedmiocie winno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, których w niniejszej sprawie nie wykazano. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.