I OZ 611/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 807/24 w sprawie ze sprzeciwu K.K. od decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 marca 2024 r., nr DLI-IX.7617.25.2023.SC w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu szkód oraz zmniejszenia wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 807/24, po rozpoznaniu wniesionego sprzeciwu, uchylił zaskarżoną przez K.K. (dalej: skarżący) decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 1 marca 2024 r., nr DLI-IX.7617.25.2023.SC w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu szkód oraz zmniejszenia wartości nieruchomości oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 5 lipca 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, zaskarżając punkt drugi wyroku, tj. w części zasądzającej zwrot kosztów postępowania, w zakresie zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie jedynie 480 zł, a nie kwocie 3600 zł. W ocenie pełnomocnika skarżącego, w wyroku błędnie zastosowano w zakresie zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika stawkę obliczoną na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, podczas gdy do zwrotu kosztów postępowania zastosowanie znajdował § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, ponieważ sprawa dotyczyła należności pieniężnej – odszkodowania. Wartością przedmiotu sporu była kwota odszkodowania w kwocie co najmniej 43601 zł. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 1 marca 2024 r., którą uchylono w całości decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 5 czerwca 2023 r., znak WIN-III.7570.381.2022.MCzw, jest decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.). W myśl powołanego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jeżeli wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy nie mogą zostać wyeliminowane w trybie art. 136 § 1 k.p.a.; nie dochodzi zatem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Rozpoznając przysługujący od decyzji kasacyjnej sprzeciw, o którym mowa w art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola dokonywana przez sąd w ramach tego środka zaskarżenia ma charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja kasacyjna została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Wniesienie sprzeciwu nie daje podstaw do kontroli prawidłowości zastosowania przez organ norm prawa materialnego w decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne, decyzja kasacyjna taką decyzją bowiem nie jest. Przepis art. 64e p.p.s.a. zawęża kontrolę sądową wyłącznie do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd dokonuje wyłącznie oceny, czy organ odwoławczy miał podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, czy podstaw takich nie miał i uchylił się od rozpoznania sprawy co do istoty. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu ze sprzeciwu była decyzja kasatoryjna, nie zaś decyzja wydana przez organ w wyniku dokonania merytorycznej oceny prawidłowości decyzji organu I instancji. Nie budzi zatem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, i nie powinno budzić wątpliwości profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, że sprawa zakończona wyrokiem w sprawie IV SA/Wa 807/24 nie była sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna. Sąd prawidłowo zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, uwzględniając kwotę zastępstwa procesowego ustaloną w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz.1964). Z powołanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie, które nie miało usprawiedliwionych podstaw oddalił, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.