I OZ 601/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wyższej Szkoły [...] w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 42/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły [...] w Warszawie na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "informatyka" postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 7 lutego 2014 r., II SA/Wa 42/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez Wyższą Szkołę [...] w Warszawie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "informatyka". W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] października 2013 r., dołączonym do skargi, skarżąca podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej po stronie uczelni. Będzie ona nadal zobowiązana do ponoszenia obciążeń finansowych związanych chociażby z wynagrodzeniami wykładowców, kosztem wynajmowania sal itp. Odnosząc się do tak uzasadnionego wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, podnoszona przez skarżącą utrata środków finansowych nie może być uznana za podstawę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Ponadto, co prawda czasowe wstrzymanie przyjęć na kierunek "informatyka", może spowodować pogorszenie sytuacji finansowej uczelni, jednakże zaskarżona decyzja zawiesiła uprawnienia uczelni do prowadzenia studiów tylko na jednym kierunku. Zatem, w wyniku wydania zaskarżonej decyzji uczelnia nie może uzyskiwać dochodów jedynie z części prowadzonej działalności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2013 r., II SA/Wa 2270/11). W zażaleniu, Wyższa Szkoła [...] w Warszawie zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja pozbawia uczelnię bieżących dochodów przy jednoczesnej konieczności ponoszenia znacznych stałych kosztów (wynagrodzenia wykładowców, wynajem sal itp.). Szkoda, która zostanie poniesiona nie będzie mogła zostać naprawiona. Natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby skutkować trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej uczelni. Z tego względu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien ocenić zarówno wniosek strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też braku wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. np. postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., II FSK 632/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] października 2013 r. w sposób, który pozwoliłby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim, z wniosku nie wynika w jakiej sytuacji finansowej znajduje się uczelnia, jakie dochody uzyskuje w związku z prowadzoną działalnością, jakim dysponuje majątkiem i jakie ponosi koszty bieżącej działalności. Skarżąca uczelnia nie określiła, jakiej części dochodów została pozbawiona w związku z zawieszeniem uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "informatyka" i jakie "koszty stałe" ponosi tylko w związku z zawieszeniem prowadzenia studiów pierwszego stopnia na wskazanym kierunku. W związku z tym, brak przedstawienia dokumentacji pozwalającej na ocenę sytuacji, w jakiej znajduje się uczelnia nie pozwoliło sądowi na ocenę, czy szkoda, na którą powołuje się we wniosku (w tym groźba utraty płynności finansowej) ma charakter znaczący, a co za tym idzie czy spełnia przesłankę ustawową udzielenia ochrony tymczasowej. Nie każda szkoda wywołana pozbawieniem części dochodów i koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów będzie miała znaczące rozmiary, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przypadku niekompletności uzasadnienia wniosku sąd nie dysponuje pełnym obrazem sytuacji majątkowej, mogącym służyć do oceny charakteru szkody i samego jej zaistnienia. Z tego względu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.