I OZ 485/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wyższej Szkoły Techniczno – Ekonomicznej w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 42/14 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły Techniczno – Ekonomicznej w Warszawie na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "informatyka" postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Wyższej Szkoły Techniczno – Ekonomicznej w Warszawie na postanowienie tego Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zażalenie podpisane zostało przez Kanclerza Szkoły, w związku z czym wezwano skarżącą do nadesłania dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie Kanclerza do działania w imieniu Szkoły. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała statut Szkoły, z którego – w jej ocenie – wynika upoważnienie Kanclerza. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał jednak, iż z przedstawionego statutu umocowanie takie nie wynika. Podkreślono, że zgodnie z § 25 pkt 1 i 5 statutu Kanclerz kieruje administracją uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz w zakresie swoich kompetencji, które mają charakter administracyjny, związany z zarządzaniem i finansami, a nie reprezentowaniem jej przed sądami. W ocenie Sądu oznaczało to, że nie zostało wykonane wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia, co powołało konieczność jego odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Wyższa Szkoła Techniczno – Ekonomiczna w Warszawie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom Sądu z zapisów statutu Szkoły wynika umocowanie Kanclerza do jej reprezentowania, także przed sądami. Zgodnie z § 25 pkt 4 Kanclerz składa oświadczenia woli w imieniu Uczelni, § 25 pkt 5 stanowi z kolei, że do kompetencji Kanclerza należą wszystkie sprawy związane z działalnością Uczelni, nie zastrzeżone do kompetencji innych organów. Ponadto przedłożono pełnomocnictwo udzielone Kanclerzowi przez Rektora Szkoły. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zgodzić się bowiem ze stanowiskiem Sądu I instancji, jakoby Wyższa Szkoła Techniczno – Ekonomiczna w Warszawie nie uzupełniła w terminie braków zażalenia na postanowienie z dnia 7 lutego 2014 r. Wbrew twierdzeniom Sądu z przedłożonego przez Szkołę statutu wynika, że Kanclerz ma umocowanie do działania w jej imieniu nie tylko w sprawach administracyjnych i dotyczących zarządzeniem majątkiem i finansami uczelni. Jak wskazano to w zażaleniu § 25 pkt 4 statutu stanowi, że Kanclerz składa oświadczenia woli w imieniu uczelni, zaś z pkt 5 wynika, że do kompetencji Kanclerza należą wszystkie sprawy i czynności niezastrzeżone przepisami do kompetencji innych organów. Z norm tych wynika zatem, że Kanclerz może działać w imieniu Szkoły także poza obszarem "administrowania" uczelnią, na co wskazuje także otwarty charakter katalogu jego kompetencji wskazany w § 25 pkt 5 statutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął więc, że Szkoła, przedstawiając swój statut, nie uzupełniła braków formalnych swojego zażalenia, co powodowało konieczność jego odrzucenia. Ponadto Szkoła przedłożyła pełnomocnictwo z dnia 3 lutego 2014 r., którym Rektor Szkoły umocował jej Kanclerza do działania w imieniu uczelni. Dokument ten dodatkowo wskazuje na prawidłowość działania Kanclerza w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.