I OZ 597/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 6 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2817/20 o odrzuceniu skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2817/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 2 lutego 2021 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 lutego 2021 r. Pismem z dnia 25 lutego 2021 r., nadanym w tej samej dacie, skarżący odniósł się do treści ww. wezwania, jednak nie podał numeru PESEL. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skoro skarżący nie uzupełnił wskazanego braku formalnego skargi to skarga podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wskazując m.in., że jego numer PESEL jest znany Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." – skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 tej ustawy. Zgodnie z ww. przepisem, skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a ponadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym – przewidzianym w art. 46 P.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, w związku ze stwierdzonymi brakami formalnymi skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2020 r. skarżący został zobowiązany do podania swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 lutego 2021 r., a zatem termin do skutecznego uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 25 lutego 2021 r. Wobec tego, że w terminie otwartym do usunięcia braków formalnych skargi skarżący nie wskazał swojego numeru PESEL, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów powoływanych w zażaleniu wskazać trzeba, że w dniu 3 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 3/22 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o następującej treści: "Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd". Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w przedmiotowej uchwale. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie, pomimo prawidłowego wezwania do jego uzupełnienia, rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest zatem prawidłowe. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.