I OZ 576/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 452/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu bonifikaty udzielonej przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu R. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie zwrotu bonifikaty udzielonej przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Odmawiając wstrzymania wykonania ww. decyzji, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wskazał, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody, bądź w jaki sposób wskazane uprzednio decyzje wywołają trudne do odwrócenia skutki. Sprawa dotyczy należności pieniężnej. To w swej istocie jest to świadczenie, którego zwrot jest możliwy, a zatem skarżącemu nie może grozić niepowetowana szkoda, która nie będzie mogła zostać naprawiona w późniejszym czasie. Z tych też przyczyn Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, stwierdzając, że nie wstrzymanie wykonania powołanych decyzji spowoduje dla niego wielki uszczerbek finansowy, który doprowadzi do sytuacji, że nie będzie w stanie ponieść kosztów leczenia specjalistycznego, a także kosztów leków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku. Tym samym uchybił obowiązkowi wykazania możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ponosząc skutki niewykazania konieczności udzielenia mu w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniesionym zażaleniu, wyjaśnić trzeba, iż jej przedstawienie na tym etapie postępowania sądowego nie może uzasadniać uwzględnienia zażalenia. Niezależnie jednak od twierdzeń strony skarżącej o braku środków na leczenie zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się umowa mocą której skarżący sprzedał, będącą przedmiotem niniejszej sprawy nieruchomość, za kwotę 425.000 zł. Posiada on zatem znaczne środki pieniężne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.