I OZ 570/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1073/11 oddalające wniosek o wyłączenie sędziego WSA Barbary Gebel w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek R.S. o wyłączenie sędziego WSA Barbary Gebel od orzekania w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku skarżący jako powód wyłączenia wskazał, iż podstawą wyłączenia ww. Sędziego jest jej zachowanie procesowe niezgodne z zasadami prawdy, sprawiedliwości, uczciwości, przejrzystości, równości szans prawa w demokratycznym państwie prawa. Sędzia WSA Barbara Gebel w dniu 18 lutego 2015r. złożyła do akt sprawy oświadczenie, w którym wskazała, że nie istnieją ani przesłanki wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), ani też okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji oddalając wniosek ww. postanowieniem stwierdził, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co bezstronności sędziego musi faktycznie wystąpić w danej sprawie oraz być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji. Przy czym wątpliwość ta musi być realna, a nie potencjalna. Składając w niniejszej sprawie wniosek, R.S. nie wskazał takich przyczyn, wymienionych w art. 19 p.p.s.a., które uzasadniałyby wyłączenie sędziego WSA Barbary Gebel od rozpoznania sprawy. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że między Sędzią WSA Barbarą Gebel, a skarżącym zachodził stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. Wniosek R.S. oparty jest wyłącznie na odczuciach wnioskodawcy, które nie znajdują oparcia w materiałach sprawy, a zatem brak jest podstaw prawnych w ramach art. 18 § 1 p.p.s.a. do uwzględnienia wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R.S. domagając się jego uchylenia w całości. W zażaleniu podniesiono, że Sąd I instancji nie przedstawił wszystkich okoliczności i faktów w czasie jawnego posiedzenia Sądu w dniu 14 stycznia 2015 r. Wskazano, iż integralną częścią zażalenia jest treść wniosku z dnia 13 lutego 2015 r., o sprostowanie i uzupełnienie protokołu z dnia 14 stycznia 2015 r. w sprawie II SA/Sz 1073/11. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony, jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania pozaprawnych przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa zawartymi w art. 18 § 1 p.p.s.a., wyłączenie sędziego następuje na wniosek strony, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.). Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniu złożonym przez Sędziego WSA Barbarę Gebel (k. 335) między nią a stroną postępowania nie występują ani przesłanki wymienione w art. 18 p.p.s.a., ani też okoliczności tego rodzaju, że mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w sprawie. Okoliczności tej nie podważa także wnioskodawca. Analiza akt sprawy prowadzi ponadto do wniosku, że w sprawie nie zaistniała żadna z przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy na podstawie art. 18 § 1 p.p.s.a. Nie ma zatem żadnej podstawy do wyłączenia sędziego od udziału niniejszym postępowaniu. Sąd I instancji zasadnie ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego Barbary Gebel od orzekania w niniejszej sprawie. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego w istocie nie odnosi się do przesłanki wyłączenia sędziego, jaką jest uzasadniona wątpliwość co do bezstronności sędziego w sprawie, a wyraża stanowisko strony co do istniejących zdaniem skarżącego nieprawidłowości w zakresie prowadzenia postępowania. Uzasadnienie wniosku o wyłączenie sędziego WSA Barbary Gebel sprowadza się do wyrażenia subiektywnego przekonania strony o naruszeniu norm proceduralnych. Tego rodzaju zarzuty nie mieszczą się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 19 p.p.s.a., a skarżący będzie mógł kwestionować prawidłowość postępowania sądu w drodze skargi kasacyjnej. Skarżący nie podał jakichkolwiek innych przyczyn mogących świadczyć o braku bezstronności sędziego w sprawie, zwłaszcza nie wskazał na jego stronnicze działania czy możliwe ich przyczyny. Nie wskazał konkretnych powodów, oprócz nie mogącego podlegać uwzględnieniu własnego poczucia niewłaściwego prowadzenia sprawy. Dlatego też, wniosek o wyłączenie, jako nie poparty żadnymi rzeczywistymi powodami wyłączenia sędziego, nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zatem nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziego WSA Barbary Gebel i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.