I OZ 545/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 812/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu od wyroku tego Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi P.G., redaktora naczelnego dziennika "[...]" na pismo Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu w przedmiocie udzielenia informacji prasowej postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu od wyroku tego Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r., uwzględniającego skargę P.G., redaktora naczelnego dziennika "[...]" na pismo Zarządu w przedmiocie udzielenia informacji prasowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż odpis wyroku wraz z jego uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi Związku w dniu 23 grudnia 2013 r., zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 22 stycznia 2014 r. Jednakże skarga kasacyjna w niniejszej sprawie wniesiona została w dniu 3 lutego 2014 r., dlatego też podlegała odrzuceniu, jako spóźniona, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). dalej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu, prawidłowo reprezentowany, domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Związku wskazał, iż z sentencji postanowienia wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną P.G., który z takim środkiem zaskarżenia nie wystąpił. Działający w sprawie radca prawny podniósł też, iż ewentualna zmiana podmiotu, który wniósł skargę kasacyjną nie może nastąpić w drodze sprostowania orzeczenia, bowiem nie może być uznana za oczywistą omyłkę pisarską. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W przedmiotowej sprawie odpis wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu w dniu 23 grudnia 2013 r., zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 22 stycznia 2014 r. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, iż skarga kasacyjna, wniesiona w dniu 3 lutego 2014 r., była spóźniona, a co za tym idzie podlegała odrzuceniu. Ponadto podkreślić trzeba, iż zaskarżonemu postanowieniu nie postawiono zarzutu naruszenia prawa, a tylko w takiej sytuacji mogłoby ono podlegać ewentualnemu uchyleniu. Odnosząc się zaś co do zaistniałych w sprawie błędów i nieścisłości zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w nagłówku postanowienia z dnia 27 lutego 2014 r. istotnie błędnie wskazał stronę, która wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. wskazując, iż z tym środkiem zaskarżenia wystąpił P.G., redaktor naczelny dziennika "[...]", a nie Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w Tarnobrzegu, jednakże w uzasadnieniu tego postanowienia wskazano już prawidłowo kto wniósł przedmiotową skargę kasacyjną. Tym samym Sąd nie uniemożliwił dokonania prawidłowego wskazania autora środka zaskarżenia, a wskazanie w tym zakresie na P.G. w nagłówku orzeczenia bez wątpienia może być uznane za błąd pisarski. Podobnie jak pominięcie części rozstrzygnięcia wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r., skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał zarówno datę jak i sygnaturę tego orzeczenia, to niedopisanie w postanowieniu, iż wyrok ten częściowo uwzględniał skargę strony, a częściowo ją oddalał, było zwykłym błędem. Tym samym przyjąć trzeba, iż w przedmiotowej sprawie doszło do powstania błędów pisarskich, o jakich mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a., zatem – wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu – Sąd miał możliwość sprostowania tych błędów, czego dokonał postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.