I OZ 54/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 408/25, o odrzuceniu skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 14 maja 2025 r., nr SKO/PS-411/61/2025, w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku powodziowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 408/25, odrzucił skargę A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 14 maja 2025 r., nr SKO/PS-411/61/2025, w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku powodziowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL w terminie 7 dni od dnia doręczenia przesyłki, pod rygorem odrzucenia skargi. Za datę doręczenia wezwania uznano dzień 22 sierpnia 2025 r. poprzez przyjęcie tzw. "fikcji doręczenia" na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Skarżący nie uzupełnił przedmiotowego braku formalnego skargi w zakreślonym terminie. Wobec powyższego Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że w dniu 22 sierpnia 2025 r. poczta w C. była zamknięta, co uniemożliwiło mu podjęcie przesyłki. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji. Jednym z wymogów formalnych, jakie ustawa stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). W sytuacji, gdy pismo zawiera braki formalne wymienione w art. 46 P.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślenia wymaga, że powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, złożona przez skarżącego skarga nie zawierała numeru PESEL strony skarżącej. W tym stanie sprawy Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarga posiadała brak formalny i w sposób właściwy wezwał skarżącego do jego uzupełnienia zakreślając właściwy termin. Wyjaśnić należy, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 P.p.s.a. Stosownie do § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W myśl zaś § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Z art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której przedmiotowe wezwanie zostało przesłane stronie, oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana – pierwszy raz w dniu 8 sierpnia 2025 r. i po raz drugi w dniu 19 sierpnia 2025 r. (k. 10 akt sądowoadministracyjnych). Wobec powyższego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że przesyłka adresowana do skarżącego i niepodjęta w terminie została skutecznie doręczona z upływem dnia 22 sierpnia 2025 r. w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 73 P.p.s.a. Skarżący nie podał swojego numeru PESEL w terminie wyznaczonym w skierowanym do niego wezwaniu, a zatem zaistniała obligatoryjna przesłanka do odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie obalił domniemania prawdziwości informacji znajdujących się na zwróconej przesyłce oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie przedstawił bowiem dowodów potwierdzających, że przedmiotowa przesyłka nie była dwukrotnie awizowana, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej nie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej. Sformułowane w zażaleniu informacje nie dawały podstaw do podważenia prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W związku z powyższym należy uznać, że zażalenie jest bezzasadne, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.