I OZ 495/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 631/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2025 r. nr DSZ-IV.4321.283.2024.LA w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2025 r. odrzucił skargę A.S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2025 r. nr DSZ-IV.4321.283.2024.LA w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2025 r. została doręczona skarżącej 14 stycznia 2025 r. Termin więc do wniesienia skargi upłynął z dniem 13 lutego 2025 r., natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej dopiero 11 marca 2025 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Z tego względu Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Zażalenie na to postanowienie złożyła A.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazała, że skargę wniosła w wyznaczonym terminie na wskazany w zaskarżonej decyzji adres, jednakże nie z jej winy przesyłka nie została doręczona. Jak tylko otrzymała zwrot ww. listu, przesłała go ponownie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a zatem nie jest dopuszczalne jego przedłużenie lub skrócenie przez sąd. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do modyfikacji długości terminu ustawowego. Jest to również termin prekluzyjny, co oznacza, że sąd administracyjny uwzględnia jego upływ z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, jako spóźnioną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę do sądu administracyjnego składa się zatem za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W praktyce oznacza, to że chociaż skarga jest skierowana do sądu administracyjnego powinna zostać złożona we właściwym organie administracji publicznej, gdyż wniesienie skargi nakłada na organ administracyjny obowiązek udzielenia odpowiedzi oraz przesłania do sądu akt sprawy. Taki stan prawny wskazuje, że jednym z podstawowych obowiązków skarżącego jest prawidłowe wniesienie skargi, które realizuje się w tym, że skarżący ma obowiązek dostarczenia skargi do właściwego organu. Może uczynić to na kilka sposobów m.in. osobiście lub za pośrednictwem operatora pocztowego – co miało miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji na skarżącym ciąży odpowiedzialność za prawidłowe zaadresowanie przesyłki zawierającej skargę. Nadanie skargi w przesyłce błędnie zaadresowanej i z tego powodu niedoręczonej organowi nie jest równoznaczne z wniesieniem skargi do sądu. W przedmiotowej sprawie, co bezsporne, zaskarżona decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2025 r. została doręczona skarżącej w dniu 14 stycznia 2025 r., co wynika wprost ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął 13 lutego 2025 r. Skarga została natomiast prawidłowo nadana dopiero w dniu 11 marca 2025 r. (k. 29). Zauważyć należy, że skarżąca wcześniej próbowała nadać skargę, jednakże próba ta okazała się bezskuteczna z uwagi na błędne zaadresowanie przesyłki. W zaskarżonej decyzji pouczono skarżącą, że może wnieść skargę do "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, ul. Nowogrodzka 1/3/5, 00-513 Warszawa". Tymczasem skarżąca w dniu 6 lutego 2025 r. nadała skargę na adres: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ul. Nowogrodzka 1/3/5, 00-513 Warszawa" (k. 28). Z racji tego, że pod tym adresem nie mieści się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przesyłka nie została doręczona i powróciła do nadawcy, czyli skarżącej. Oznacza to zatem, że skarżąca nadała przesyłkę zawierającą skargę na błędny adres, co jest wyłącznie jej winą. Skarga została natomiast wniesiona dopiero z dniem 11 marca 2025 r., bowiem w tej dacie skarżąca nadała przesyłkę, która została prawidłowo zaadresowana i dotarła do organu. Prawidłowo zatem Sąd I instancji odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Sąd ani organ odwoławczy nie ma bowiem kognicji do przedłużenia terminu dla strony, nawet w przypadku zajścia szczególnych okoliczności. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia skargi zawsze prowadzi do jej odrzucenia. Sąd jest w tym zakresie związany art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. i nie ma swobody w kreowaniu innej sytuacji prawnej strony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.