I OZ 492/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 846/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 30 sierpnia 2024 r. znak SKO.4115.222.2024 w przedmiocie odmowy opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 29 maja 2025 r. odrzucił skargę H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 30 sierpnia 2024 r., znak SKO.4115.222.2024, w przedmiocie odmowy opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało mu doręczone 7 grudnia 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. Uczynił to dopiero 18 grudnia 2024 r., co uznano za bezskuteczne z uwagi na odmowę przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi (vide prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 lutego 2025 r.). W tym stanie rzeczy Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę. Zażalenie na postanowienie z dnia 29 maja 2025 r. wniósł skarżący, zastępowany przez adwokata. W uzasadnieniu zażalenia zawarto argumentację odnoszącą się do wniosku o przywrócenie terminu, w którym skarżący miał w sposób dostateczny uprawdopodobnić swój brak winy w uchybieniu terminu, a tym samym uzupełnił brak formalny skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawidłowo Sąd I instancji zastosował w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę z uwagi na niewykonanie przez skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Odnośnie zasadności wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Obowiązek wskazania numeru PESEL w przypadku strony będącej osobą fizyczną wynika z art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, która jest wiążąca w niniejszej sprawie, wyjaśnił, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Skoro w skardze nie wskazano numeru PESEL, skarżący zasadnie został wezwany do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wprawdzie skarżący zastosował się do tego wezwania, jednak uczynił to dopiero w piśmie z 18 grudnia 2024 r., podczas gdy termin do jego wykonania upłynął 14 grudnia 2024 r. Wnoszący zażalenie nie kwestionuje tych ustaleń, koncentrując się na próbie wyjaśnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Rozstrzygając natomiast o zasadności odrzucenia skargi Sąd nie oceniał powodów niewykonania terminowo wezwania ani nie rozpoznawał wniosku o przywrócenie terminu, lecz jedynie zachowanie terminu do uzupełnienia wywiedzionego środka odwoławczego. Okoliczności przywołane w zażaleniu, jak stan zdrowia skarżącego, odczuwane dolegliwości, pozostają bez wpływu na ocenę zasadności wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi było prawidłowe i nie zasługiwało na uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł oceniać okoliczności sprawy pod kątem przywrócenia terminu, albowiem jest to postępowanie odrębne od badania podstaw odrzucenia skargi. W realiach niniejszej sprawy odmowa przywrócenia terminu nastąpiła postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 lutego 2025 r., które przez skarżącego nie zostało zaskarżone. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.