I OZ 489/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 25/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił W.P. wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy Rozprza z dnia 19 września 2014 r. o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie geodezyjnym M. – oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...], stanowiącą własność G.J., a oznaczoną numerem [...], stanowiącą własność W.P. w kwocie 2 460,00 zł i obciążeniu G.J. oraz W.P. kwotami po 1 230,00 zł, stanowiącymi po ½ części ustalonych kosztów. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, skarżąca wskazała wprawdzie na okoliczność posiadania licznych zobowiązań, podała też, iż dochód jej i męża wynosi 2 460 zł, lecz nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, informacji, dokumentów mogących świadczyć o tym, że zostały spełnione przesłanki pozytywne warunkujące uwzględnienie wniosku, o jakich stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto Sąd uznał, że ewentualna realizacja postanowienia organu nie będzie nieodwracalna i w razie wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia będzie istniała możliwość zwrotu nadpłaconej kwoty. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła W.P., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając Sądowi naruszenie: 1. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż przesłanką wstrzymania wykonania aktu jest nieodwracalność stanu wynikłego z wykonania aktu, podczas gdy przedmiotowy przepis wskazuje jako przesłankę trudne do odwrócenia skutki (nieodwracalność stanu jest zaś okolicznością daleko bardziej restrykcyjną), które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi stan znacznej szkody ani stan trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy Sąd powinien był ustalić, iż w niniejszej sprawie zachodzą obydwie z wymienionych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 150 w zw. z art. 166 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez brak wzięcia pod uwagę dokumentów wchodzących w skład akt danej sprawy (wniosek o przyznanie prawa pomocy i ujęte w nim okoliczności faktyczne), podczas gdy właściwym byłoby wzięcie pod uwagę okoliczności przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy z jednoczesną subsumpcją ustalonych na tej podstawie okoliczności pod treść normy wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a,, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione w niniejszej sprawie zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że W.P. nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonego w sprawie postanowienia mogło spowodować powstanie niebezpieczeństwa o jakim mowa w powołanym przepisie. Jednakże zauważyć trzeba, iż niebezpieczeństwo takie istnieje, co wynika z okoliczności wskazanych we wniosku oraz zażaleniu. Zauważyć bowiem trzeba, że skarżąca jest osobą o niskich dochodach, ponoszącą dodatkowo znaczne wydatki w związku ze złym stanem zdrowia jej samej i jej męża. Bez wątpienia konieczność uiszczenia kwoty 1230 zł w sytuacji, gdy miesięczne dochody rodziny skarżącej wynoszą 2460 zł, stanowić będzie obciążenie dla jej budżetu, które w sposób istotny wpłynie na jej sytuację. Sąd podkreślił, że skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji, ani tego, że w sprawie może wystąpić niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże podkreślić trzeba, iż przepis ten nie wymaga udowodnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania, czego w istocie domaga się Sąd, a jedynie ich uprawdopodobnienia. W tej sytuacji przyjąć należało, iż – wbrew twierdzeniom Sądu – w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w myśl art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny – uznając zaskarżone postanowienie za naruszające prawo – orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.