I OZ 443/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 314/23 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 12 stycznia 2023 r. (data stempla pocztowego) K.P. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] września 2022 r. w pkt 1 uznającej, że wypłacone świadczenie wychowawcze na A.C. za okres od 1 października 2021 r. do 31 maja 2022 r. w kwocie 4 000 jest świadczeniem nienależnie pobranym, w pkt 2 żądającej zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w kwocie 4 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w pkt 3 ustalającej odsetki na dzień wydania decyzji w kwocie 249,01 zł i łączne zobowiązanie na dzień wydania decyzji w kwocie 4 249,01 zł. W uzasadnieniu wniosku podała, że z uwagi na orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych sprawach jest wysoce prawdopodobne, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Uiszczenie ww. kwoty oraz związane z tym uszczuplenie majątku skarżącej w dobie inflacji stanowi, co do zasady, dostateczną przesłankę przemawiającą za uwzględnieniem złożonego wniosku. Postanowieniem z 31 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej, o których mowa w obowiązujących przepisach. Na powyższe orzeczenie skarżąca wywiodła zażalenie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jaką stanowi konieczność zapłacenia sumy wskazanej w decyzji w przypadku matki samotnie wychowującej dzieci. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Analiza tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy za wykonalne należy uznać także decyzje zaskarżalne do sądu administracyjnego niezależnie od możliwości przypisania im waloru prawomocności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarcza przy tym samo powołanie się na treść obowiązujących przepisów, a uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczące o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 28/22). W rozpoznawanej sprawie skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie ustawowych przesłanek przyznania ochrony tymczasowej, poza powołaniem się na nie, przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. Dopiero na etapie składania zażalenia wskazała, że konieczność zapłacenia sumy wskazanej w decyzji objętej wnioskiem w przypadku matki samotnie wychowującej dzieci niesie ze sobą poważne konsekwencje. Zauważyć także należy, że twierdzenia skarżącej dotyczące wspomnianych konsekwencji finansowych nie zostały poparte żadnymi dokumentami takimi, jak wyciąg z rachunków bankowych czy zaświadczenia o wysokości ewentualnych zarobków. Akta postępowania administracyjnego również nie zawierają żadnych wskazań co do stanu majątkowego skarżącej, które mogłyby wskazywać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków albo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca nie wykazała zatem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa, w związku z czym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.