I OZ 433/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 902/13 o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi D. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 902/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi D. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie wystąpiły podstawy do zawieszenie postępowania, bowiem postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne: "czy art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w której skarżącej odmówiono przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w tym przepisie. Wobec powyższego odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na postawione pytanie prawne będzie miała wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy zasadne, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jest zawieszenie postępowania z urzędu, do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie prawne zadane w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1026/13. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. I. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w sprawie wystąpiły wskazane w powołanym przepisie przesłanki zawieszenia postępowania. O zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej znowelizowanych przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, na podstawie których odmówiono D. I. specjalnego zasiłku opiekuńczego będzie orzekał Trybunał Konstytucyjny w sprawie, zainicjowanej pytaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. P 1/14). W stanie faktycznym sprawy, wobec przyczyn odmowy przyznania skarżącej świadczenia ocena przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowanych przepisów będzie miała – jak zasadnie uznał Sąd I instancji – zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.