I OZ 419/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wa 271/22 o odrzuceniu zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wa 271/22 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 września 2022 r., nr KOA/2494/Oś/21 w przedmiocie odebrania konia rasy arabskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wa 271/22 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił A.W. (dalej "skarżący") przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie do kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 19 maja 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wa 271/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dniu 14 czerwca 2023 r. skarżący złożył pismo zatytułowane: "Zażalenie", w którym zakwestionował ww. postanowienie z dnia 19 maja 2023 r. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wa 271/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "P.p.s.a.") odrzucił złożone zażalenie. W uzasadnieniu Sąd I instancji, przytaczając treść art. 260 P.p.s.a. wskazał, że rolą sądu jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd II instancji, rozpoznał merytorycznie sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 lutego 2023 r. i postanowieniem z dnia 19 maja 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Sąd wskazał, że na gruncie ustawy P.p.s.a., postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, czy jakiegokolwiek środka odwoławczego na tego rodzaju postanowienie. Jeżeli ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Stosownie do art. 258 § 1 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Prawidłowo zatem Sąd I instancji postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.