I OZ 399/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. H. i S. H. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 915/13 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi U. H. i S. H. na decyzję Starosty R. z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: oddalić zażalenie. 2

Zarządzeniem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 915/13, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wniosek U. H. i S. H. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazał, że pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. skarżący zwrócili się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2015 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący otrzymali to wezwanie w dniu 27 stycznia 2015 r. (zpo k-308 i 309). Termin do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął więc w dniu 3 lutego 2015 r., natomiast skarżący nadesłali przedmiotowy wniosek w dniu 5 lutego 2015 r. (k-315). W tej sytuacji zachodziła podstawa do zastosowania przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący domagali się przyznania im prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 252 § 2 P.p.s.a., wymaga od podmiotów ubiegających się o przyznanie prawa pomocy złożenia wniosku na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór odpowiedniego formularza określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Konsekwencją niedopełnienia powyższego obowiązku jest pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 cytowanej ustawy. W przypadku, gdy wnioskodawcą jest osoba fizyczna zastosowanie takiej sankcji jest dopuszczalne dopiero po uprzednim przesłaniu stronie formularza w celu jego wypełnienia (por. § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.). W świetle przytowczonych unormowań za niedopuszczalne należy uznać złożenie wniosku o prawo pomocy w formie zwykłego pisma, w sytuacji gdy stronie doręczono odpowiedni formularz PPF wraz z pouczeniem o treści art. 252 i art. 257 P.p.s.a. oraz wezwaniem do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, bo do tego sprowadza się niewykonanie owego wezwania. Przepisy prawa nie pozostawiają wnioskodawcy wyboru formy, w jakiej zgłasza żądanie o przyznanie prawa pomocy. Wprost przeciwnie, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wskazane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sposób precyzyjny regulują tę kwestię określając jednocześnie sankcję za niedochowanie przewidzianej prawem formy wniosku. Nie sanuje jej spóźnione złożenie wniosku na urzędowym formularzu. Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. ----------------------- 1