I OZ 394/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 110/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi G.M. na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem datowanym na 29 czerwca 2023 r. G.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 26 lipca 2023 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z 10 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Nie zgadzając się z powyższych rozstrzygnięciem, skarżąca złożyła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa (bezczynność) albo postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie bądź do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 kpa). Z powyższego wynika zatem, że uprzednie wystosowanie do właściwego organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, warunkuje dopuszczalność skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, a okoliczność wniesienia takiego ponaglenia powinna być wykazana przez stronę celem skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Brak wykazania powyższej okoliczności stanowi przeszkodę w nadaniu prawidłowego biegu skardze do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe należy wskazać, że zgodnie z art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Należy zaznaczyć, że odmienny skutek przewidziany został w przypadku nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi, gdyż stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do złożenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wezwanie to skarżąca odebrała 28 lipca 2023 r., poświadczając ten fakt własnoręcznym podpisem. Oznacza to, że termin do uzupełnienia stwierdzonego braku upływał w dniu 4 sierpnia 2023 r. W terminie tym skarżąca złożyła jedynie pismo procesowe przedstawiające jej stanowisko w sprawie, niebędące potwierdzeniem wniesienia ponaglenia w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, że G.M. nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych, co uzasadniało odrzucenie skargi. W konsekwencji powyższego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Sądu pierwszej instancji. W świetle powyższych ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.