I OZ 367/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 o odrzuceniu zażalenia K.J. w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie K.J. (dalej skarżący) na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2017 r., w którym poinformowano skarżącego o treści art. 235 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej ppsa) i treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192, dalej rozporządzenie), a także wezwano skarżącego o wskazanie w terminie 7 dni - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - czy w piśmie z dnia 2 czerwca 2017 r. domaga się on wydania kserokopii zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Jeśli tak, to wskazano, że kopia powyższego zarządzenia zostanie wydana skarżącemu, po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej w wysokości 2 zł. Zdaniem tegoż Sądu, ww. zarządzenie jest jedynie wezwaniem do sprecyzowania żądania skarżącego, a nie w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej, zatem zażalenie K.J. z 17 czerwca 2017 r. jest przedwczesne i niedopuszczalne (k. 22, 23, 32-34 akt III SA/Kr 500/17). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K.J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Skarżący wskazuje, że kierowane do niego wezwanie w przedmiocie kosztów sądowych jest nieuzasadnione, bowiem jest on z mocy ustawy zwolniony z kosztów sądowych (k. 42-43 akt III SA/Kr 500/17). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 227 § 1 ppsa na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, przysługuje zażalenie. W zarządzeniu z dnia 6 czerwca 2017 r. Zastępca Przewodniczącego, poza poinformowaniem K.J. o treści art. 235 ppsa i rozporządzenia, wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - czy domaga się on wydania kserokopii zarządzenia, a jeżeli takie jest żądanie skarżącego, to Zastępca Przewodniczącego uzależnił wydanie tejże kserokopii od uiszczenia opłaty w wysokości 2 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kluczowe w sprawie było ustosunkowanie się skarżącego do ww. wezwania, od czego uzależnione były dalsze czynności Sądu. Słusznie WSA w Krakowie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w zarządzeniu z 6 czerwca 2017 r. skarżący nie został zobowiązany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, takie zarządzenie zostałoby wydane ewentualnie dopiero po potwierdzeniu żądania przez skarżącego. Istotą niniejszej sprawy jest kwestia dopuszczalności zażalenia na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2017 r., nie zaś jego zasadność. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na to zarządzenie, w świetle art. 227 § 1 ppsa, zażalenie nie przysługiwało. Zarządzeniem z dnia 5 października 2017 r. III SA/Kr 500/17 Zastępca Przewodniczącego Wydziału III WSA w Krakowie postanowił: w pkt 1. uchylić zarządzenie z 22 maja 2017 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, w pkt 2. uchylić zarządzenie z 4 lipca 2017 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł (k. 68 akt III SA/Kr 500/17). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.