I OZ 365/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 64/17 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 64/17 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 12 lutego 2018 r., III SAB/Kr 64/17, odmówił uzupełnienia wyroku tego Sądu z 24 listopada 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w wyroku z 24 listopada 2017 r. Sąd orzekł o całości skargi uznając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., Poz. 1369; dalej jako: "p.p.s.a."), że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W przypadku oddalenia skargi przepisy p.p.s.a. nie obligowały Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i w jego uzasadnieniu. Zdaniem Sądu, podniesione przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie wyroku okoliczności stanowią merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, postępowanie kontrolne. Zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się zatem w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o jego uzupełnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 157 § 1 p.p.s.a. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J., uznając ją za niezasadną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Żądania skarżącego – jak słusznie zauważył Sąd I instancji – służą w rzeczywistości podważeniu zasadności wyroku, należy zatem je ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 p.p.s.a. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia, to winien go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.