I OZ 354/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 150/14 odrzucające zażalenie M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 150/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. O. na przewlekłe prowadzenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postępowania w przedmiocie przeliczenia emerytury postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 150//14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie tegoż Sądu z dnia 29 grudnia 2014 r., o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 23 lipca 2014 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że w oznaczonym jako "sprzeciw" piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r., skierowanym za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zakwestionowała powołane postanowienie z dnia 29 grudnia 2014 r. M. O. stwierdziła, że postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone wadliwie, z rażącym naruszeniem prawa oraz wbrew orzecznictwu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Wskazała, że Sąd, odrzucając jej skargę postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., dopuścił się poświadczenia nieprawdy, co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał dalej, że przedmiotowe pismo należało potraktować jako zażalenie na postanowienie z dnia 29 grudnia 2014 r. Sąd I instancji uznał, iż przedmiotowe zażalenie podlega odrzuceniu, bowiem pomimo istnienia tzw. przymusu adwokackiego, czyli obowiązku sporządzenia przez uprawnione osoby wymienione w treści art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym skarżąca została należycie pouczona, zostało przygotowane i wniesione przez nią osobiście. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Skarżąca, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącej było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.