I OZ 349/18

Dnia 18 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z zażalenia S.D. na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 grudnia 2017 r. o sygn. akt II SA/Gl 1081/17 zasądzające zwrot kosztów postępowania w sprawie ze sprzeciwu S.D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 grudnia 2017 r. po rozpoznaniu sprzeciwu S.D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję w całości, zaś w punkcie drugim zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku wniósł S.D. reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. J.M. W ocenie skarżącego, skoro przedmiotem skargi była decyzja wydana w sprawie należności pieniężnej (opłata adiacencka), to stawka zwrotu kosztów powinna była zostać ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez jego zastosowanie, nie zaś na podstawie art. 14 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w przypadku uwzględnienia sprzeciwu, o którym mowa w Dziale III rozdziale 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), od decyzji kasatoryjnej w sprawie opłaty adiacenckiej – zwrot kosztów związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., powinien być ustalony jak dla należności pieniężnej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez jego zastosowanie czy jak w innej sprawie na podstawie art. 14 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia. Jak stanowi art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Powołany § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) wskazuje, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2. Paragraf 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia określa zaś, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji w sprawie innej, niż wymieniona w lit. a i c, sprawie - 480 zł. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest zatem to, czy sprawa sądowoadministracyjna, w której rozpoznano sprzeciw od decyzji kasatoryjnej w administracyjnej sprawie dotyczącej opłaty adiacenckiej, jest sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna czy też innego rodzaju sprawą. Należy zatem zauważyć, że na mocy art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie zaś z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazany przepis k.p.a. określa, że "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy." Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sprzeciw przysługuje tylko od decyzji kasatoryjnych, a zatem, które nie rozstrzygają ostatecznie o prawach lub obowiązkach związanych z należnością pieniężną, lecz o tym, że doszło do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przedmiotem sprzeciwu nie jest zatem należność pieniężna (ta bowiem z istoty decyzji kasatoryjnej nie jest określona w jej osnowie), lecz zasadność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji z określonych przyczyn prawno-dowodowych. Skonstatować w rezultacie należy, że zarzuty zażalenia są niezasadne, gdyż prawidłowo Sąd pierwszej instancji nie zastosował § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z tych względów oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a.