I OZ 303/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. H. i S. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 915/13 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie ze skargi U. H. i S. H. na decyzję Starosty Rybnickiego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 915/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie S. H. na zarządzenie z dnia 29 listopada 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania pism U. H. z dnia 3 sierpnia 2013 r., z dnia 24 września 2013 r. oraz wniosku z dnia 25 września 2013 r. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis zarządzenia z dnia 29 listopada 2013 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia został skutecznie doręczony U. H. w dniu 9 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. S. H. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie i oświadczył, iż jako opiekun żony napisał je za nią. W wykonaniu zarządzenia z dnia 30 grudnia 2013 r. wezwano S. H. do wyjaśnienia, czy jest opiekunem faktycznym czy też opiekunem prawnym żony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie S. H. nadesłał trzy pisma, w których podkreślił, że jego żona nie jest ubezwłasnowolniona a jedynie choruje na stwardnienie rozsiane i jest sparaliżowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając zażalenie stwierdził, że zarządzenie z dnia 29 listopada 2013 r. zostało skierowane do U. H., gdyż dotyczyło jej pism i wniosku o przyznanie prawa pomocy a zatem to ona powinna była wnieść zażalenie. Tymczasem zażalenie wniósł jej mąż, który nie został przez nią do tej czynności upoważniony. Na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył, że S. H. nie jest ani pełnomocnikiem swojej żony, ani też nie jest jej opiekunem prawnym, jak również nie został przez nią upoważniony do podpisywania pism w jej imieniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli U. H. i S. H. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zarządzeniem z dnia 29 listopada 2013 r. pozostawił pisma U. H. z dnia 3 sierpnia 2013 r., z dnia 24 września 2013 r. oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 25 września 2013 r. bez rozpoznania w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych a zarządzenie to zostało przesłane jedynie skarżącej. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji uznał, że zażalenie przysługiwało U. H., tj. stronie, której to zarządzenie dotyczyło. Rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostawienia pism bez rozpoznania (w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy) były ściśle związane z jej interesem prawnym. Wobec wniesienia zażalenia osobiście przez męża skarżącej – S. H., który nie legitymował się pełnomocnictwem do działania w imieniu żony, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zażalenie odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.