I OZ 298/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 887/13 odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 887/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił podjęcia zawieszonego postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe związane z kontrolą w/w decyzji z powodu sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. K 27/13. Wyrok w tej sprawie wydano 5 grudnia 2013 r. i opublikowano w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej 16 grudnia 2013 r. pod poz. 1557. Podaniem z dnia 18 lutego 2014 r. M. D. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego z powołaniem się na w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Wniosek ten w ocenie Sądu nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Wprawdzie w sytuacji, gdy podstawą zawieszenia postępowania było ustalenie, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania Sąd powinien je podjąć wobec wydania orzeczenia kończącego to postępowanie, stosownie do art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). W przypadku wyroku Trybunału powinno to nastąpić po ogłoszeniu orzeczenia w Dzienniku Ustaw (art. 190 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 i art. 9 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172). Niemniej wnioskiem z dnia 26 lipca 2013 r. grupa posłów na Sejm RP wystąpiła do Trybunału o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją m.in. przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. 2013 r. poz. 1456, dalej: u.ś.r.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2012, poz. 1548 z późn. zm.), z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wprowadzenie kryterium daty powstania niepełnosprawności do katalogu warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego znacząco różnicuje sytuację niepełnosprawnych. Uwzględniając zatem powód odmowy przyznania skarżącemu przez organy administracji publicznej świadczenia pielęgnacyjnego (właśnie przewidziany w art. 17 ust. 1b u.ś.r. brak powstania niepełnosprawności w okresie, o którym mowa w w/w przepisie) Sąd uznał, że w dalszym ciągu istnieje stan, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa dotycząca zacytowanego wniosku może bowiem mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania. Dlatego podjęcie postępowania byłoby przedwczesne i niecelowe, skoro istnieje inna podstawa zawieszenia postępowania. Wobec tego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego zmianę i podjęcie zawieszonego postępowania, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia, oraz zasądzenie od strony przeciwnej poniesionej opłaty sądowej od zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji odmówiły M. D. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. brak powstania niepełnosprawności w okresie, o którym mowa w tym przepisie. Wnioskiem z dnia 26 lipca 2013 r. grupa posłów na Sejm RP wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2012, poz. 1548 z późn. zm.) z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP. Wniosek został zarejestrowany pod sygnaturą K 38/13. Mając zatem na uwadze powód odmowy skarżącemu przez organy świadczenia pielęgnacyjnego, stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy, a zatem podjęcie postępowania byłoby przedwczesne i niecelowe. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.