I OZ 274/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 309/22 o odrzuceniu wniosku o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. L. na czynność Starosty Szczecineckiego w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 309/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił wniosek Z. L. o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 23 grudnia 2022 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2022 r. o odrzuceniu jej skargi na czynność Starosty Szczecineckiego w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, wyrażając przekonanie, że działanie wyznaczonego z urzędu pełnomocnika w postaci złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej było dokonane wbrew interesowi skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucając ww. wniosek wskazał, że wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który nie ma charakteru terminu sądowego, a jest terminem ustawowym, podlega odrzuceniu. Podkreślono przy tym, że w rozstrzyganej sprawie Sąd – w ramach prawa pomocy, ustanowił na rzecz skarżącej profesjonalnego pełnomocnika, który uznał za bezzasadne złożenie przez skarżącą skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, czemu dał wyraz w sporządzonej w dniu 7 listopada 2022 r. opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Odpis wskazanej opinii został doręczony skarżącej w dniu 22 grudnia 2022 r. z jednoczesnym pouczeniem o treści art. 177 § 4 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 82 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", bieg terminu wyznaczonego przez sąd lub przewodniczącego (termin sądowy) rozpoczyna się od ogłoszenia w tym przedmiocie postanowienia lub zarządzenia, a gdy ustawa przewiduje doręczenie z urzędu – od jego doręczenia. Stosownie natomiast do treści art. 84 P.p.s.a. przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Z treści powołanego art. 84 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że przedłużenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w odniesieniu do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej, ale nie ma zastosowania do terminów ustawowych. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie wskazał, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiej instytucji jak wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy mieć przy tym na uwadze, że pismem z dnia 7 listopada 2022 r. ustanowiony pełnomocnik z urzędu sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 21 kwietnia 2022 r. o odrzuceniu skargi, a zatem w sprawie zastosowanie miał art. 177 pkt 4 P.p.s.a., z treści którego wynika, że w przypadku gdy pełnomocnik z urzędu nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia jej przez sąd odpisu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 22 grudnia 2022 r. Z tych względów wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.