I OZ 270/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 768/20 odrzucające skargę kasacyjną Z. Ż. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 9 września 2020 r., znak: D[...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie: Postanowieniem z 27 października 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 768/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Z. Ż. od wyroku tego Sądu z 18 maja 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 768/20, w sprawie ze skargi Z. Ż. na decyzję Ministra Rozwoju z 9 września 2020 r., znak: D[...], w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna nie zawierała elementu, o którym mowa w art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.: dalej: "p.p.s.a.") – wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wobec braku takiego wniosku, który stanowi usuwalny brak formalny skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego pismem z 16 września 2021 r. została wezwana do jej uzupełnienia. Przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej doręczono pełnomocnikowi skarżącego 30 września 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 97 akt sądowych). Wobec nieuzupełnienia braku skargi kasacyjnej Sąd postanowił o jej odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. Ż. reprezentowany przez adwokata, zaskarżając je w całości zarzucając naruszenie: a) art. 178 p.p.s.a. poprzez "odrzucenie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie", podczas gdy strona nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku, tj. "złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stosownie do art. 176 p.p.s.a.; b) art. 177a p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, kiedy zgodnie z przytoczonym przepisem w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, podczas gdy w niniejszej sprawie strona nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku, tj. "złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stosownie do art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie natomiast do art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest zatem sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W art. 177a p.p.s.a. ustawodawca przewidział jednak tryb usunięcia braków skargi kasacyjnej w przypadku, gdy skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Analiza treści skargi kasacyjnej wskazuje, że pełnomocnik skarżących kasacyjnie faktycznie nie zawarł stosownego oświadczenia w kwestii żądania rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W związku z tym zasadne było wezwanie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, pod rygorem jej odrzucenia. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej została ona prawidłowo wezwana do usunięcia powyższego braku formalnego (k. 95, zwrotne poświadczenie odbioru k. 97). Podkreślenia wymaga, że wezwanie od usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej skierowano do profesjonalnego pełnomocnika, wskazując na rygor odrzucenia skargi kasacyjnej w przypadku nieuzupełnienia braku. Zatem skoro skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie ani oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, a pełnomocnik skarżącego, pomimo prawidłowego wezwania, braku tego nie uzupełnił, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 178 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.