I OZ 268/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2165/21 odrzucające skargę Z. G. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 13 lipca 2021 r. nr D[...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 października 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2165/21, w pkt 1 odrzucił skargę Z. G. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 13 lipca 2021 r., nr D[...], w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, w pkt 2 zwrócił Z. G. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na jego koszt, kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z 4 października 2021 r., odebranym w dniu 5 października 2021 r., wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi wraz z załącznikami, wniesionej w formie dokumentu elektronicznego, celem doręczenia uczestnikom postępowania w formie papierowej, z racji nieposługiwania się przez drugą stronę środkami komunikacji elektronicznej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu terminu skarżący nie uiścił opłaty kancelaryjnej za sporządzenie wydruków skargi z załącznikami (k. 35). Wobec tego Sąd uznał, że skoro nie wniesiono w terminie należnej opłaty, o której mowa w art. 235a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), skarga podlega odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3a p.p.s.a. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie (pismo zatytułowane jako "odwołanie", datowane na 21 października 2021 r.), podnosząc, że z powodu omyłki, skutkującej niezrozumieniem otrzymanego pisma, nie została uiszczona opłata kancelaryjna za sporządzenie wydruków skargi z załącznikami w wysokości 3 zł. Skarżący zrozumiał wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej jako wskazanie, że gdyby chciał uzyskać odpowiedź na piśmie, to winien wnieść opłatę. Skarżący w zażaleniu wniósł o ponowne zajęcie się sprawą, przedstawiając dowód uiszczenia opłaty kancelaryjnej - 3 zł, dokonanej 21 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 47 § 3 p.p.s.a., w przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się. W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 346 ze zm.). Natomiast zgodnie z art. 235a p.p.s.a. opłatę kancelaryjną pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Konsekwencje nieuiszczenia tej opłaty określa art. 220 § 3a p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a p.p.s.a., podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie opłaty za sporządzenie wydruków skargi wraz z załącznikami, jak również prawidłowo pouczono go o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Natomiast w niniejszym zażaleniu skarżący nie zaprzecza, a wręcz potwierdza, że w istocie, pomimo stosownego wezwania, nie uiścił opłaty kancelaryjnej, do której był wzywany przez Sąd. Argumenty, na które wskazuje skarżący w niniejszym zażaleniu, podając powody, które doprowadziły do niewykonania wezwania sądu, nie mogły wywołać pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. Stwierdzić należy, że w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wskazano wprost, że chodzi o opłatę kancelaryjną za wydruk skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego, który to wydruk został sporządzony w celu doręczenia stronie, która nie posługuje się środkami komunikacji elektronicznej. Treść powyższego wezwania była zatem jednoznaczna. Uznać zatem należy, że skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie, to Sąd I instancji był zobligowany skargę odrzucić, co też uczynił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.