I OZ 247/14

Dnia 2 kwietnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Bd 1116/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy Miasta Bydgoszcz na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] września 2013 roku, nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez Gminy Miasta Bydgoszcz decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Starosta Bydgoski orzekł o zwrocie na rzecz E. M. części nieruchomości oznaczonych według projektu podziału jako działki nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz o odmowie zwrotu na rzecz wnioskodawczyni nieruchomości oznaczonych według projektu podziału jako działki [...] i [...] z obrębu [...]. Decyzja ta utrzymana została w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Gmina podniosła, że wstrzymanie to uzasadnione jest ze względu na konsekwencje, które spowoduje ostateczna decyzja zwrotowa w sferze stosunków własnościowych. Sąd podkreślił, że stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), to na stronie spoczywa obowiązek przekonującego przedstawienia okoliczności świadczących o tym, że przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie, faktycznie zaistnieją. W rozpoznawanym zaś wniosku, zdaniem Sądu I instancji, skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała na czym miałyby polegać podnoszone przez nią konsekwencje w sferze stosunków własnościowych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła R. spółka z ograniczoną odpowiedzialności z siedzibą w B. podnosząc, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z niemożnością odzyskania przez spółkę wydatków związanych z nakładami faktycznymi poniesionymi na zwracaną nieruchomość, które to wydatki wynoszą około 200 000 PLN netto. Odpowiedź na zażalenie wniosła E. M., domagając się jego oddalenia oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże stosownie do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie zauważył, że zaskarżona decyzja wydana została miedzy innymi w oparciu o art. 136, art. 137 i art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatem zalicza się ona do spraw określonych w dziale III tej ustawy. Zgodnie więc z przytoczonym wyżej przepisem w sytuacji wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego organ zobowiązany był do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z urzędu. Zauważyć także należy, że zgodnie z art. 63 i art. 64 ustawy 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206 ze zm.), w sytuacji gdy organ nie wykona czynności nakazanej prawem strona może, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wnieść skargę do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w orzecznictwie pojawia się pogląd, iż w sytuacji gdy wykonanie decyzji powinno było zostać wstrzymane na podstawie przepisu szczególnego jakim jest art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to możliwe jest dokonanie takiego wstrzymania przez sąd administracyjny niezależnie od istnienia, bądź wykazania przez stronę zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I OZ 717/10, postanowienie NSA z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt I OZ 770/08). Jednakże pogląd ten nie wydaje się słuszny i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie wstrzymanie wykonania decyzji powinno było zostać dokonane z urzędu postanowieniem Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, a nie postanowieniem sądu administracyjnego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uznać należało za słuszne, po mimo błędnego jego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.