I OZ 236/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na zarządzenie przewodniczącego – sędziego Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1347/20 o pozostawieniu pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi O. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2020 r. nr GZ.gn.624.10.2017 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 13 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1347/20, wydanym w sprawie ze skargi O. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2020 r. nr GZ.gn.624.10.2017 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, przewodniczący – sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo E. S. z 14 października 2024 r. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że pismem z 14 października 2024 r. E. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z "wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy", jednocześnie oświadczając swoje następstwo prawne po zmarłej skarżącej O. M. Celem dokonania dalszych ustaleń, wezwaniem z 23 października 2024 r. E. S. została obowiązana do przedstawienia następstwa prawnego po O. M., w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, poprzez doręczenie aktu poświadczenia dziedziczenia, postanowienie właściwego sądu stwierdzające nabycie spadku albo europejskie poświadczenie spadkowe, pod rygorem pozostawienia złożonego pisma (wniosku) bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone 30 października 2024 r. W odpowiedzi na wezwanie E. S. nadesłała kserokopie następujących dokumentów: umowę darowizny z 18 listopada 2010 r. zawartą w formie aktu notarialnego (wypis), odpis skrócony jej aktu urodzenia oraz odpis skrócony aktu zgonu O. M. Dokumenty, choć zasadniczo zostały złożone w formie kserokopii, jak należy wskazać, to z samej ich treści nie wynika następstwo prawne po O. M. W tych okolicznościach przewodniczący uznał, że nie doszło do uzupełnienia braków pisma i na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") pozostawił pismo bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła E. S. i wskazała, że przedłożyła dokumenty wskazujące na jej następstwo prawne po zmarłej skarżącej O. M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 45 p.p.s.a. pismo w postępowaniu sądowym (pismo strony) obejmuje wnioski i oświadczenia stron składane poza rozprawą. Stronami postępowania sądowoadministracyjnego stosowanie do treści art. 32 p.p.s.a. są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ponadto osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.). Przepisy przewidują również udział innych podmiotów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (np. art. 8 p.p.s.a.). Pierwszym etapem rozpoznania jakiegokolwiek pisma składanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jego weryfikacja formalna, a więc pod względem wymogów określonych m.in. w art. 46 i nast. p.p.s.a., a także określenie czy pismo zostało złożone przez stronę postepowania sądowoadministracyjnego – co generalnie również jest warunkiem formalnym. W przypadku stwierdzenia zatem, że pismo nie pochodzi od strony postępowania – obowiązkiem przewodniczącego jest wezwanie składającego to pismo do wykazania swojej legitymacji do udziału w sprawie. W tym celu przepisy art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, zaś jeśli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie przewodniczący – sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowo zastosował art. 49 § 2 p.p.s.a. i pozostawił pismo E. S. z 14 października 2024 r. bez rozpoznania. Zauważyć należy, że z akt sprawy nie wynika, aby osoba składająca pismo z 14 października 2024 r. była stroną przedmiotowego postępowania sądowego. Z pisma wynikało, że E. S. jest córką, a także następczynią prawną skarżącej O. M. Nie dołączono jednak do tego pisma jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Zasadniczo następstwo prawne po zmarłej osobie można wykazać notarialnym poświadczeniem dziedziczenia albo postanowieniem sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Dlatego też w pełni zasadnie pismem z 23 października 2024 r. wezwano E. S. do przedłożenia ww. dokumentów w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono E. S. 30 października 2024 r. (zpo – k. 104). Skoro w wyznaczonym terminie E. S. nie nadesłała wymaganych dokumentów, a więc nie wykonała wezwania, to przewodniczący miał podstawy do zastosowania określonego w tym wezwaniu rygoru i pozostawienia, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., jej pisma bez rozpoznania. Nie można zgodzić się z E. S., że przedłożone przez nią kserokopie dokumentów, tj. umowa darowizny z 18 listopada 2010 r. zawarta w formie aktu notarialnego (wypis), odpis skrócony jej aktu urodzenia oraz odpis skrócony aktu zgonu O. M., wykazują następstwo prawne. Z tych dokumentów wynika, że E. S. jest córką O. M., ale to nie oznacza, że jest jej następczynią prawną. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.