I OZ 232/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 odrzucające zażalenie D. W. i M. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia oraz odrzucające zażalenie J.W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza X postanawia: 1. uchylić punkt pierwszy zaskarżonego postanowienia w zakresie odrzucającym zażalenie D. W., 2. uchylić punkt drugi zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną D.W., M.W., J.W. i M.W. na postanowienie tego Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza Trzebnicy (karta 176 akt sądowych). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. (karta nr 205 akt sądowych), sygn. akt II SA/Wr 512/13 odrzucił zażalenie D.W. i M.W. na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2015 r. Odpisy tego postanowienia doręczono organowi administracji, uczestnikom postępowania oraz pełnomocnikowi D. i M.W. adwokatowi A.K. Zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r. wnieśli D.W. i M.W. osobiście oraz J.W. i M.W., zastępowani przez pełnomocnika w osobie D.W. Zażalenie nadano w placówce pocztowej w dniu 8 lipca 2015 r. (k. 242 akt). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 wezwano pełnomocnika J.W. i M.W., czyli D.W. do uiszczenia wpisu sądowego od wspomnianego zażalenia. Odpis wezwania doręczono D.W. – jako pełnomocnikowi J. i M.W. – w dniu 4 sierpnia 2015 r. (dowód doręczenia: karta 265 akt sądowych). Zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 10 lipca 2015 r. wnieśli D.W. i M.W. Zażalenie nadano w placówce pocztowej w dniu 11 sierpnia 2015 r. (k. 268 akt sądowych). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił w punkcie pierwszym sentencji zaskarżonego postanowienia zażalenie D.W. i M.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia oraz odrzucił w punkcie drugim sentencji zaskarżonego postanowienia zażalenie J.W. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skoro zażalenie z dnia 8 lipca 2015 r. (data na kopercie) pochodzi nie tylko od zwolnionych w niniejszym postępowaniu od kosztów – D. i M.W., ale także od J.W. i M.W., to zasadnie wezwano te ostatnie osoby do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Wezwanie zostało doręczone zgodnie z art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) do rąk D.W. jako pełnomocnika J.W. i M.W. Na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego zażalenie wnieśli D.W. i M.W. Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie zarządzenie z dnia 10 lipca 2015 r. skierowano do M.W. i J.W., których zastępuje pełnomocnik w osobie D.W. Z tego wynika, że legitymację do zaskarżenia tego zarządzenia mieliby wyłącznie jego adresaci. W ocenie Sądu I instancji, pełnomocnik skarżących w osobie D.W. nie ma legitymacji do wniesienia we własnym imieniu zażalenia na zarządzenie, które nie było do niej skierowane. Fakt, że D.W. jest pełnomocnikiem J. i M.W. nie czyni z niej osoby uprawnionej do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Podobnie brak jest legitymacji czynnej do wniesienia zażalenia po stronie M.W. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie D.W. i M.W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W ocenie Sądu I instancji, w konsekwencji należało stwierdzić, że J.W. i M.W. nie uiścili wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13. Termin do uiszczenia wpisu sądowego przez J.W. i M.W. biegł od dnia 4 sierpnia 2015 r. (data doręczenia wezwania pełnomocnikowi tych osób) do dnia 11 sierpnia 2015 r. W tym terminie wpis sądowy od zażalenia nie został uiszczony, ani zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie zostało zaskarżone przez J.W. i M.W. Stąd też, Sąd I instancji odrzucił zażalenie J.W. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13. Zażaleniem z dnia 28 stycznia 2016 r. D. i M.W. zaskarżyli postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015 r. wskazując, że zażalenie z dnia 9 sierpnia 2015 r. (karta nr 266 akt sądowych) zostało nadane w dniu 11 sierpnia 2015 r. (karta nr 266 akt sądowych), a więc w odpowiednim terminie do jego wniesienia. Poza tym wskazywano, że zażalenie zostało wniesione przez pełnomocnika J. i M.W., a więc osobę do tego uprawnioną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zawiera usprawiedliwioną podstawę. Należy mieć bowiem na uwadze, że Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 wezwał pełnomocnika J.W. i M.W., czyli D.W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W ustawowym terminie 7 dni od odebrania wezwania D. i M.W. wnieśli zażalenie na wezwanie do uiszczenia wpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi żadnych wątpliwości, że legitymowanym do wniesienia zażalenia nie był M.W., a zatem jego zażalenie zostało przez Sąd I instancji prawidłowo odrzucone w punkcie pierwszym zaskarżonego postanowienia z dnia 10 grudnia 2015 r. Niemniej jednak kategoryczne przyjęcie przez Sąd I instancji braku legitymacji do wniesienia zażalenia przez D.W. budzi wątpliwości. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyraził stanowisko, zgodnie z którym fakt, że D.W. jest pełnomocnikiem J. i M.W. nie czyni z niej osoby uprawnionej do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Należy mieć jednak na uwadze, że to właśnie D.W., jako pełnomocnik J. i M.W. była wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia, tudzież posiadała uprawnienie do wniesienia w stosownym terminie (w imieniu J. i M.W.) zażalenia na zarządzenie z dnia 10 lipca 2015 r. W treści zażalenia D.W. nie wskazała co prawda, że występuje w charakterze pełnomocnika J. i M.W., a jako skarżący wskazani zostali D. i M.W., jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogło to stanowić podstawy do przyjęcia wprost, że D.W. wniosła zażalenie we własnym imieniu i z tego powodu nie mogło prowadzić do odrzucenia zażalenia. Innymi słowy, jeżeli w sprawie wpływa do Sądu w ustawowym terminie zażalenie osoby będącej pełnomocnikiem, to pomimo braku wskazania wprost, że dana osoba wnosi je jako pełnomocnik, powinno to stanowić przynajmniej podstawę do wezwania przez Sąd I instancji do sprecyzowania, czy zażalenie wniesiono przez pełnomocnika, czy też w imieniu własnym. Dopiero ewentualne wskazanie w odpowiedzi na wezwanie, że zażalenie zostało wniesione we własnym imieniu D.W., a nie przez D.W. działającą jako pełnomocnik, stanowiłoby podstawę do odrzucenia zażalenia. W tym świetle należalo uchylić punkt pierwszy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 w zakresie odrzucającym zażalenie D.W. Wyjaśnienia wymaga bowiem kwestia, w jakim charakterze wnosiła ona zażalenie na zarządzenie z dnia 10 lipca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, w szczególności w świetle tego, że w uzasadnieniu rozpatrywanego zażalenia wskazuje wprost, że wnosiła je jako pełnomocnik J. i M.W. W związku z tym, jako przedwczesny, należało także uchylić punkt drugi zaskarżonego postanowienia, w którym odrzucono zażalenie J.W. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 z uwagi na nieuiszczenie w stosownym terminie wpisu sądowego od zażalenia, ani niezaskarżenie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.