I OZ 224/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 820/12 o odrzuceniu sprzeciwu w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie

M. S. wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżącemu powyższe postanowienie zostało doręczone w sposób przewidziany prawem w dniu 23 grudnia 2013 r. M. S. wniósł w dniu 30 grudnia 2013 r. (data nadania) sprzeciw od powyższego postanowienia, jednak w sposób nieprawidłowy zaadresował przesyłkę. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 14 stycznia 2014 r. (prezentata biura podawczego WSA) przekazał sprzeciw zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw jako wniesiony po terminie. Sąd przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w postanowieniu z dnia 16 października 2007 r. o sygn. akt I OZ 538/07, zgodnie z którym, na mocy art. 83 § 3 p.p.s.a., równoznaczne z wniesieniem do sądu jest również oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym, jednak pod warunkiem, iż zostało ono prawidłowo zaadresowane. Natomiast pismo wniesione do niewłaściwego organu lub sądu uznaje się za wniesione do sądu właściwego, dopiero z chwilą jego skierowania do tego sądu (postanowienie NSA z 28 czerwca 2010 r. o sygn. akt II FZ 261/10). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2013 r. upłynął z dniem 30 grudnia 2013 r., natomiast sprzeciw skarżącego został przekazany przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 14 stycznia 2014 r., czyli po upływie terminu, o którym mowa w powołanym przepisie art. 259 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd uznał, że złożony sprzeciw jako wniesiony po terminie jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości, podnosząc, że omyłkowo zamienił zawartość korespondencji przesłanej do WSA w Lublinie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 7 - wydawanych w sprawie przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej powołane wyżej przepisy zostały zastosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sposób prawidłowy. Podzielić bowiem trzeba pogląd wyrażony przez Sąd I instancji oraz w przywołanych przez ten Sąd orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skuteczność nadania pisma związana jest z jego prawidłowym zaadresowaniem, a pismo wniesione do niewłaściwego organu lub sądu uznaje się za wniesione do sądu właściwego dopiero z chwilą jego skierowania do tego sądu. W takiej sytuacji, skoro błędnie zaadresowana przez skarżącego przesyłka zawierająca sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy została przekazana przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 14 stycznia 2014 r., to tym samym uznać należało, że sprzeciw został wniesiony po terminie przewidzianym w art. 259 § 1 p.p.s.a. liczonym od dnia doręczenia postanowienia w dniu 23 grudnia 2013 r. i jako taki podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku argumenty podniesione w zażaleniu przez skarżącego, gdyż były już one przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.