I OZ 212/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 124/17 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 124/17 w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 124/17 (dalej postanowienie z 14 grudnia 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie W. B. (dalej skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 124/17 (dalej postanowienie z 15 listopada 2017 r.) w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu postanowienia z 14 grudnia 2017 r. Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił skarżącemu, przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z 21 października 2017 r. skarżący złożył sprzeciw na postanowienie z 11 października 2017 r. Postanowieniem z 15 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie z 11 października 2017 r. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu dnia 24 listopada 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 92 akt sądowych). Dnia 27 listopada 2017 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z 15 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej ppsa) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 ppsa). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 168 § 1 ppsa orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Analiza akt sądowych wskazuje, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd II instancji, rozpoznał merytorycznie sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z 11 października 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, i utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 11 października 2017 r. Na gruncie ppsa postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 ppsa ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. O powyższej okoliczności skarżący został poinformowany przy doręczeniu postanowienia z 15 listopada 2017 r. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 ppsa). Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 ppsa). Postanowienie z 14 grudnia 2017 r. stało się przedmiotem zażalenia W. B., który wniósł o głębsze przeanalizowanie sprawy i wycofanie orzeczenia o niepełnosprawności w całości. Skarżący wskazał na skruchę w związku z symulowaniem choroby, jednocześnie podnosząc, że miało to związek ze sprawą karną i było podyktowane chęcią uniknięcia kary (k. 103 akt sądowych). Pismem z 25 stycznia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na zażalenie, Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] przedstawił stan sprawy dotyczącej skarżącego wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi (k. 112-113 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 ppsa, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy Sąd orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wobec tego, zgodnie z przepisami powołanej ustawy, zażalenie na postanowienie Sądu wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie przysługuje, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach słusznie uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne, a zatem podlegające odrzuceniu (postanowienie NSA z 17.2.2016 r. I FZ 45/16, Lex 2035615). Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia na postanowienie Sądu z 14 grudnia 2017 r. o odrzuceniu zażalenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.