I OZ 210/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 61/17 o odrzuceniu skargi M.M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Ke 61/17 odrzucił skargę M.M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M.M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. W wyroku tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko [...] KPP w [...] nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd w w/w wyroku stwierdził, iż ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M.M. na stanowisko [...] KPP w [...] nie został złożony, i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w [...] nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Jak wynika ponadto z uzasadnienia w/w wyroku, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której policjant pełni służbę. Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, twierdząc, że w związku z wykonywaniem przez niego zajęć służbowych na stanowisku [...] KPP w [...] i korzystaniem ze zwolnień od zajęć służbowych z tego stanowiska, nastąpiła u niego zmiana składników uposażenia na te, które normy prawne przypisują do stanowiska [...], w istocie domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej opisanym wyżej wyrokiem Sądu z dnia 27 września 2012 r.. Wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko [...] KPP w [...], w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie, tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona – jest niedopuszczalne. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Za prawidłowe Sąd uznał także stanowisko organu, że podnoszone w piśmie skarżącego z dnia 3 lipca 2017 r. kwestie wypłaty świadczeń finansowych są nierozerwalnie związane z stosunkiem służbowym, który został rozwiązany. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), odrzucił skargę. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego zmianę i uznanie zarzutów i wniosków podniesionych przez niego w skardze. Skarżący nie zgodził się z zasadnością rozstrzygnięcia merytorycznego, jak i w zakresie, w jakim uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie spełnia przesłanek określonych w art. 141 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ustawy zasadniczej i art. 6 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem w/w przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 25/12 oddalił skargę. W sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12 M.M. wniósł skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania na stanowisko [...] KPP w [...], z uwagi na toczące się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku skarżącego. Skarżący wniósł o załatwienie tej sprawy w formie przymusu sądowego z orzeczeniem o rażącej przewlekłości organu. W wyroku, po zinterpretowaniu przez Sąd żądania skarżącego, wskazano jako przedmiot postępowania bezczynność w przedmiocie załatwienia jego wniosku. Wyrok ten nie został zaskarżony, także w części ewentualnego błędnego określenia przedmiotu rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko [...] KPP w [...] nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M.M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w [...] nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w [...] nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. M.M. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] polegającą na nieprzeprowadzeniu postępowania administracyjnego i wystąpił do organu o uznanie uprawnienia z mocy art. 106 ustawy o Policji, podnosząc, że każda zmiana w zakresie stosunku służbowego połączona ze zmianą zakresu obowiązków powoduje zmianę składników uposażenia, co oznacza, że w związku z wykonywaniem przez skarżącego zajęć służbowych na stanowisku [...] KPP w [...] i korzystaniem ze zwolnień od zajęć służbowych z tego stanowiska, nastąpiła u niego zmiana składników uposażenia na te, które normy prawne przypisują do stanowiska [...]. Dalej autor skargi wniósł o zbadanie i uznanie sądowe w zakresie ustalenia zmiany stosunku służbowego w okolicznościach faktycznych jego sprawy, w związku z powierzeniem mu obowiązków na okres próbny od dnia 1 stycznia 2007 r. do 31 marca 2007 r., względnie po przekroczeniu roku powierzenia, ustalenie daty trwałej zmiany tego stosunku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji w sposób szczegółowy i przekonujący uargumentował swoje stanowisko, natomiast podnoszone w zażaleniu zarzuty skarżącego mają jedynie charakter polemiczny. Skarżący w niniejszym postępowaniu używa wprawdzie innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi i złożonych w tej sprawie pism procesowych oraz okoliczności sprawy wyraźnie wynika, że w istocie po raz kolejny wnosi on o to samo co w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12, tj. o zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe [...] KPP w [...], wskazując na bezczynność organu w tym zakresie. W powyższej sytuacji niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w w/w zakresie. Należy przy tym zauważyć, że pomimo faktu, iż z okoliczności sprawy i składanych w niej przez skarżącego pism procesowych wynika, że w istocie skarga złożona w niniejszym postępowaniu jest tożsama ze skargą złożoną w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 25/12, to sam skarżący – podważając to stanowisko – nie umie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości sprecyzować do końca swoich intencji, a jego zarzuty – jak już wskazano – mają wyłącznie charakter polemiczny, co nie mogło skutkować ich uwzględnieniem. W konsekwencji, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.