I OZ 208/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I SPP/Wa 111/22 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w formie posiłku postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z dnia 27 stycznia 2023 r. sygn. akt I SPP/Wa 111/22 odrzucił zażalenie J. G. na postanowienie z dnia 16 listopada 2022 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2022 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J.G.o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w związku z wniesioną skargą, J.G. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2022 r. po raz kolejny wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z 29 sierpnia 2022 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 26 września 2022 r. Pismem z 27 września 2021 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia starszego referendarza sądowego. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 listopada 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenia starszego referendarza sądowego. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 9 grudnia 2022 r. Pismem z 30 grudnia 2022 r. skarżący złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie przytoczył treść art. 259 § 1 oraz art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") i wskazał, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest dwuinstancyjne. Od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego przysługuje sprzeciw, który rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny, orzekając jako sąd drugiej instancji. Postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu jest prawomocne od dnia wydania i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że złożone zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Ponadto Sąd zauważył, że nawet gdyby przedmiotowe zażalenie było dopuszczalne, to i tak podlegałoby odrzuceniu z uwagi na jego wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. G.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., a ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. Zatem w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest więc niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2022 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 sierpnia 2022 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zostało zasadnie odrzucone z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.