I OZ 205/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 767/18 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi S. N. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2018 roku znak: [...] w przedmiocie informacji o przedłużeniu terminu do rozpoznania odwołań od decyzji organu I instancji w sprawie przyznania zasiłków celowych i okresowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 11 grudnia 2018 r. odrzucił zażalenie S. N. na postanowienie z dnia 6 listopada 2018 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia tego Sądu z dnia 14 września 2018 r., którym odrzucono skargę ww. na pismo SKO w P. z dnia [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej – pomimo obowiązku wynikającego z art. 194 § 3 (winno być § 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") - nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez stronę. Powyższe – zdaniem Sądu I instancji - skutkowało koniecznością jego odrzucenia. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie podnosząc, że nie został jeszcze rozpoznany jego wniosek o wyłączenie sędziego WSA M. S. Wskazał, że sędziowie objęci wnioskiem mogą wykonywać tylko czynności niezbędne, co już samo w sobie uzasadnia uchylenie tego postanowienia. Ponadto skarżący podniósł, że w art. 194 § 4 p.p.s.a. jest mowa o powinności, a nie obowiązku. Podkreślił, że nie ma prawa, które może go przymusić do korzystania z usług adwokata lub radcy prawnego. Dodał, że Sąd nie sprawdził, czy w sprawie nie zostały naruszone prawa człowieka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. W myśl art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "powinno być sporządzone" w języku prawniczym oznacza obowiązek sporządzenia tego rodzaju pisma procesowego, tj. napisania i podpisania, przez profesjonalny podmiot – adwokata lub radcę prawnego. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 175 § 2 P.p.s.a., wskazujący kategorię podmiotów posiadających specjalistyczną wiedzę prawniczą z racji wykonywanego zawodu lub pełnionej funkcji. Osoby wymienione w tym przepisie mogą sporządzić taki środek odwoławczy osobiście. W tej sprawie skarżący nie wykazał, że jest podmiotem uprawnionym do samodzielnego sporządzenia zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zatem jest pozbawiony zdolności postulacyjnej do dokonania tej czynności procesowej. Skarżący został prawidłowo pouczony przez Sąd I instancji o konieczności sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika, a mimo to zażalenie sporządził osobiście. Uznać zatem należy za zasadne stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne i jako takie podlegać musiało odrzuceniu. W odniesieniu do pozostałych kwestii podanych w zażaleniu należy wskazać, iż wniosek o wyłączenie sędziego M. S. skarżący zawarł dopiero w zażaleniu na wydane przez tego sędziego postanowienie z dnia 11 grudnia 2018 r. Nie jest zatem zasadny zarzut, że postanowienie to wydał sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.