I OZ 1961/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt: II SO/Wa 42/17 o wymierzeniu na wniosek K.J. grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji za nieprzekazanie całości akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt: II SO/Wa 42/17 wymierzył Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości stu złotych za nieprzekazanie całości akt sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarga K.J. z dnia 27 czerwca 2017 r. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia 28 marca 2017 r. wpłynęła do organu w dniu 30 czerwca 2017 r., zatem termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) upływał w dniu 30 lipca 2017 r., a w związku z tym, że była to niedziela, termin ten upłynął w poniedziałek 31 lipca 2017 r. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 sierpnia 2017 r., a zatem 7 dni po upływie ustawowego terminu, co uzasadniało w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymierzenie grzywny. Jednakże stwierdzając, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było efektem celowego działania organu administracji i mając na uwadze czas, jaki upłynął od wniesienia skargi do dnia jej przekazania Sąd uznał, że opóźnione działanie organu nie miało na celu faktycznego pozbawienia strony prawa do Sądu i określił wysokość grzywny na kwotę stu złotych. W piśmie z dnia 16 listopada 2017 r. K.J. wniósł m.in. o uchylenie w całości postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o zmianę postanowienia i wymierzenie grzywny w słusznej wysokości i stwierdzenie, że niedopełnienie obowiązku miało charakter rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na zażalenie organ oświadczył, że przekazał do Sądu pełne akta sprawy dotyczące zażalenia skarżącego z dnia 28 marca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 13 sierpnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt: II SAB/Wa 386/17 K.J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji z uwagi na niewykonanie przez organ zobowiązania przesłania do Sądu odpisu odpowiedzi na skargę, celem jej doręczenia stronie. W piśmie z dnia 14 września 2017 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu K.J. wskazał, że pismo z dnia 13 sierpnia 2017 r. stanowi wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W tym stanie faktycznym Sąd oceniał terminowość przekazania Sądowi akt sprawy na skutek skargi K.J. z dnia 27 czerwca 2017 r. na bezczynność w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia 28 marca 2017 r. na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Możliwość wymierzenia grzywny w przypadku naruszenia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni przewiduje przepis art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej p.p.s.a. Stwierdzając podstawy do wymierzenia organowi grzywny Sąd oceniał zarówno wykonanie obowiązku przekazania akt, jak i terminowość jego wykonania. Mając na uwadze restrykcyjno-dyscyplinujący charakter grzywny wymierzanej organowi w przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie grzywna wymierzona była z uwagi na nieterminowość przekazania całości akt sprawy, nie miała natomiast charakteru dyscyplinującego, skoro w czasie składania wniosku o wymierzenie grzywny akta sprawy znajdowały się już w Sądzie, a przekroczenie terminu nie miało charakteru znacznego. Zauważyć także należy, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania pisma skarżącego z dnia 28 marca 2017 r. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt: II SAB/Wa 386/17 jako niedopuszczalna, co dodatkowo przemawia za uznaniem, że działanie organu nie stanowiło ograniczenia w realizacji konstytucyjnego prawa do sądu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.