I OZ 1927/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 22 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kat. B prawa jazdy postanawia oddalić zażalenie.

A.F. przedmiotem skargi złożonej w dniu 14 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 22 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kat. B prawa jazdy. Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16 odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na skutek sprzeciwu skarżącego sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16 utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza w mocy. Powyższe postanowienie z dnia 4 sierpnia 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia A.F. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16 odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zażalenie jest niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Podkreślił, iż wprawdzie skarżący został pouczony przez Sąd o tym, że ma prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jednak obecnie obowiązujące przepisy w/w ustawy procesowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), takiej możliwości nie przewidują. W świetle art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie przysługuje bowiem na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie (w tym w przypadkach wymienionych w samym art. 194 § 1 P.p.s.a.). Z kolei przepis art. 260 P.p.s.a., regulujący sposób załatwienia przez sąd administracyjny sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, po w/w nowelizacji nie uprawnia już do wniesienia zażalenia. W tym stanie rzeczy, błędne pouczenie skarżącego przez Sąd nie kreuje jego prawa do wniesienia zażalenia. Powyższe postanowienie z dnia 5 września 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia A.F. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Powyższy przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest prawo pomocy. Również pozostałe przepisy P.p.s.a., w tym przepisy działu V, nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie A.F. wniósł zatem zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sytuacji tej nie zmienia błędne pouczenie skarżącego przez Sąd pierwszej instancji o przysługującym mu zażaleniu. W tej sytuacji zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 470/16, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu, a zatem zaskarżone postanowienie z dnia 5 września 2016 r. odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.