I OZ 1801/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 38/17 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 38/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek o wyłączenie Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie NSA K. K. i WSA B. P. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że K. J. złożył wniosek o wyłączenie ww. sędziów od rozpoznania sprawy z jego skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści, zarzucając stronnicze i złośliwe nastawienie do niego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie skarżącego co do tego, że dany sędzia jest stronniczy, bez jednoczesnego wskazania konkretnych okoliczności, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"), czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności danego sędziego (art. 19 ppsa). Również sędzia K. K., jak i B. P. w złożonych oświadczeniach nie wskazały na istnienie przesłanek uzasadniających wyłączenie ich od rozpoznania przedmiotowej sprawy. Z uwagi zatem na niewskazanie przez skarżącego na przyczyny uzasadniające wyłączenie sędziów, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 22 § 2 w zw. z art. 19 ppsa, nie uwzględnił jego wniosku. K. J. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 134 i art. 135 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej na wniosek strony (art. 19 ppsa) może nastąpić, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Przy czym zgodnie z art. 20 ppsa, to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Podstawowym celem instytucji procesowej wyłączenia sędziego jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sądu w konkretnym postępowaniu. Zadaniem regulacji jest eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (np. osobistych, ekonomicznych, służbowych, itp.) na orzekającego sędziego w danym postępowaniu sądowym. Skarżący, jako przyczynę uzasadniającą wyłączenie sędziów: NSA K. K. i WSA B. P., podał ich stronniczość i negatywne nastawienie do skarżącego. Nie wskazał natomiast na czym ta stronniczość, czy negatywne nastawienie w stosunku do niego ma polegać. Samo niezadowolenie czy subiektywne przeświadczenie skarżącego o stronniczości tych sędziów nie może prowadzić do uwzględnienia jego wniosku. Podniesione przez skarżącego zarzuty nie znajdują potwierdzenia w podnoszonych przez niego okolicznościach faktycznych, a więc nie są obiektywne. Wskazane natomiast przez skarżącego we wniosku o wyłączenie sędziów postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt: I OPP 15/17; I OZ 1331/17), które zapadły w innych sprawach toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zainicjowanych jego skargami nie mogą stanowić podstawy samej w sobie do zastosowania instytucji wyłączenia sędziego w niniejszej sprawie, o ile nie uprawdopodobnią się przesłanki do wyłączenia sędziego. Także zarzut dotyczący naruszenia art. 134 oraz art. 135 ppsa należy uznać za bezzasadny, bowiem przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie była skarga, lecz wniosek o wyłączenie sędziów, do rozpoznania którego powyższe przepisy nie mają zastosowania. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 22 § 2 ppsa wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędzia NSA K. K. oraz sędzia WSA B. P. objęte wnioskiem K. J. złożyły wymagane oświadczenie, wskazując że nie zachodzą przesłanki prawne z art. 18 § 1 i art. 19 ppsa uzasadniające wyłączenie ich od rozpoznania sprawy. Zasadność tych oświadczeń nie budzi wątpliwości. Podkreślić zatem należy, że złożone oświadczenia pozwalają przyjąć, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie wywołują uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności tych sędziów. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił jego wniosek o wyłączenie sędziów jako bezzasadny, gdyż nie wykazano w nim przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziów. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.