I OZ 1711/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 911/17 odrzucającego skargę na pismo Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej [...] postanawia: oddalić zażalenie.

Zastępca Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta [...], w odpowiedzi na wniosek J. T., pismem z dnia 11 stycznia 2017 r., poinformował, że z uwagi na zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w [...], nie można uznać go za osobę bezdomną i w związku z tym wniosek o przyznane lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej [...] rozpatrzył negatywnie. Pismo to doręczono stronie w dniu 17 stycznia 2017 r. SKO w [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego w dniu 31 stycznia 2017 r., postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W dniu 1 marca 2017 r. strona wezwała Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa, a odpowiedź organu na to wezwanie została doręczona stronie w dniu 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi J. T. wniesionej pismem z dnia 20 lipca 2017 r., postanowieniem z dnia 1 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 911/17, odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 1 marca 2017 r., natomiast organ odpowiedział dnia 30 marca 2017 r. Skarga została wniesiona natomiast dnia 20 lipca 2017 r., czyli z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej złożenia, liczonego od dnia doręczenia odpowiedzi organu (6 kwietnia 2017 r.). Podkreślono także, że przedmiotowa skarga nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona 20 lipca 2017 r., tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. kiedy to weszło w życie nowie brzmienie art. 52-53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: P.p.s.a.). Zgodnie jednak z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy − Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52-53 Prawa o postępowania w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie czynność organu została dokonana przed dniem 1 czerwca 2017 r., tj. w dniu 11 stycznia 2017. Tym samym zastosowanie mają przepisy art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym, zgodnie z którym skargę na akt lub czynności, na które ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa w dniu 1 marca 2017 r., a odpowiedź organu na to wezwanie została doręczona stronie w dniu 6 kwietnia 2017 r. Skarga została wniesiona natomiast w dniu 20 lipca 2017 r., czyli z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej złożenia, liczonego od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Skarga nie zawierała ponadto wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Słusznie więc Sąd I instancji skargę odrzucił z uwagi na niedochowanie terminu do jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.