I OZ 1676/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 97/16 odmawiające uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie ze skargi M. W. K. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 25 kwietnia 2017 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W. K. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie złożonego w dniu 1 kwietnia 2016 r. wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego: w punkcie I. umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania do wydania aktu w postępowaniu z wniosku M. W. K. z dnia 1 kwietnia 2016 r. o świadczenie wychowawcze, w punkcie II. stwierdził, że postępowanie w przedmiocie świadczenia wychowawczego było prowadzone przewlekle, w punkcie III. stwierdził, że przewlekłość miała charakter rażący, zaś w punkcie IV. wymierzył Prezydentowi Miasta Krakowa grzywnę w wysokości 3000 złotych. We wniosku o uzupełnienie wyroku skarżący zwrócił się o zobowiązanie organu do przesłania stronom decyzji z [...] marca 2017 r., w terminie 3 dni od otrzymania orzeczenia o uzupełnienie wyroku oraz o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku strony z [...] marca 2017 r. o uzupełnienie decyzji z [...] marca 2017 r. i wydanie w tej sprawie aktu, o jakim mowa w art. 111 § 1b k.p.a. w terminie 3 dni od otrzymania orzeczenia o uzupełnieniu wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r., oddalił wniosek M. W. K. o uzupełnienie powyższego wyroku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Sąd wskazał, że w pkt I sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczenia z punktu II, III, IV zostały wydane na podstawie art. 149 § 1, 1a oraz § 2 p.p.s.a. Powyższe, w ocenie Sądu oznacza, że rozstrzygnięcie jest zupełne i nie można, ze względu na przedmiot rozpoznanej skargi stwierdzić, iż Sąd nie orzekł o jej całości. Wniosek zaś o uzupełnienie wyroku wykracza poza zakres żądań rozpoznanej skargi. Dotyczył bowiem nowych czynności, jakich miał dokonać organ. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. W. K., domagając się jego uchylenia i wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia uzupełniającego wyrok Sądu I instancji. Jego zdaniem, doszło do rażącego naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że Sąd był związany w sprawie wnioskiem strony zawartym w skardze. Sąd powinien z urzędu badać bezczynność organu "po złożeniu przez niego do akt projektu decyzji". Zaznaczył, że we wniosku zawartym w skardze zwrócił się o orzeczenie wszelkiej bezczynności w sprawie, "tj. także po złożeniu projektu decyzji do akt sprawy, a poprzez to nie orzeczenie o zobowiązaniu organu do doręczenia decyzji stronie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku: 1) sąd nie orzekł o całości skargi; 2) nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę M. W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie wniosku z dnia 1 kwietnia 2016 r. Zawarte w wyroku rozstrzygnięcia wyczerpują zakres objętego skargą żądania stwierdzenia bezczynności organu, znajdując swe podstawy w art. 149 § 1, art. 149 § 1a oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd nie miał zatem obowiązku zawarcia w tym orzeczeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Tym samym brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Argumentacja zażalenia okazała się nieskuteczna, albowiem nakierowana jest w rzeczywistości na wykazanie wadliwości wydanego orzeczenia. Argumenty, które mogą posłużyć podważeniu zasadności wyroku Sądu I instancji, nie mogły natomiast stanowić podstawy do wyprowadzenia skuteczności wniosku o uzupełnienie wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.