I OZ 1544/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 393/17 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi H. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie strefy płatnego parkowania w [...] oraz wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Miasta [...] postanawia oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 393/17 (dalej zarządzenie z 30 czerwca 2017 r.) Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie), wezwał skarżącego H. K. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł od skargi na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (k. 3, 77 akt III SA/Wr 393/17). W zażaleniu H. K. (dalej skarżący) wniósł o uchylenie zarządzenia z 30 czerwca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego i nakazanie rozpatrzenia skargi na akt prawa miejscowego pod sygn. akt III SA/Wr 143/17, za którą wniósł wpis sądowy w kwocie 300 zł w dniu 20 marca 2017 r. na wezwanie Sądu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w jego przekonaniu uchwała Rady Miejskiej i uchwały ją zmieniające są jednym i tym samym aktem prawa miejscowego, a rozpatrywanie ich na osobnych posiedzeniach przez WSA utrudni wyeliminowanie wadliwego aktu z systemu prawnego oraz narazi go na podwójne koszty (k. 80-82, 83-95 akt III SA/Wr 393/17). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 ppsa). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Art. 230 § 1 ppsa ustanawia ogólną zasadę, że skarga podlega opłacie. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ppsa). W myśl art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), by uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). Natomiast § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi, że wpis stały w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, pobiera się w wysokości 300 zł. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sprawą, Skarżący wniósł bowiem skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania w [...] oraz wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Miasta [...] (k. 3, 80-82 akt III SA/Wr 393/17). W myśl wskazanych wyżej przepisów, prawidłowo Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł od tejże skargi (k. 77 akt III SA/Wr 393/17). Wskazanym przez skarżącego zarządzeniem z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 143/17 (dalej zarządzenie z 3 marca 2017 r.) Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ppsa oraz § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł od skargi na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] (odpis zarządzenia z 3 marca 2017 r. - k. 84 akt III SA/Wr 393/17). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że zarządzenie z 30 czerwca 2017 r. III SA/Wr 393/17 wzywa do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, której przedmiotem jest inna uchwała Rady Miejskiej w [...], tj. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], niż uchwała zaskarżona w sprawie III SA/Wr 143/17 (k. 77, 84 akt III SA/Wr 393/17). W odpowiedzi na wezwanie z 3 kwietnia 2017 r. III SA/Wr 143/17, skarżący pismem z 18 kwietnia 2017 r. jednoznacznie wyjaśnił, że "przedmiotem skargi jest Uchwała Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz Uchwała zmieniająca w/w nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. [..] wnoszę o stwierdzenie nieważności Uchwały nr [...] oraz Uchwały ją zmieniającej nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.". W szczególności skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały nr [...], a następnie "o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w całości" (odpis pisma z 18 kwietnia 2017 r.; k. 87, 89, 90 akt III SA/Wr 393/17). Tym samym skarżący zaskarżył obie te uchwały. Mimo, że uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] zmieniła uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], to każda z tych uchwał może przedmiotem odrębnej skargi i kontroli w różnych sprawach sądowoadministracyjnych. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomym jest, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 3 marca 2017 r. III SA/Wr 20/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania w [...] oraz wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Miasta [...] w zakresie § 5 ust 1 lit. c, ust. 2 lit. a i lit. b, § 6 ust. 1 lit. c, ust. 2 lit. b, § 7 ust. 1 lit. c, ust 3 lit. a i lit. b, § 8 ust. 1 lit. c i ust. 4 lit. a i lit. b, § 9 ust. 1 lit. c, § 10 ust. 1 lit. c, § 11 ust. 1 lit. c I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części: § 5 ust 1 lit. c), ust. 2 lit. b) oraz lit. a) we fragmencie "nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wydania abonamentu", § 6 ust. 1 lit. c), ust. 2 lit. b), § 7 ust. 1 lit. c), ust 3 lit. b), § 8 ust. 1 lit. c) i ust. 4 lit. b), § 9 ust. 1 lit. c), § 10 ust. 1 lit. c), § 11 ust. 1 lit. c); II. dalej idącą skargę oddalił. Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. III SA/Wr 143/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania w [...] oraz wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Miasta [...], zawiesił postępowanie, do czasu prawomocnego zakończenia sprawy III SA/Wr 20/17 (art. 125 § 1 pkt 1 ppsa; cbosa). Zaskarżone zarządzenie z 30 czerwca 2017 r. III SA/Wr 393/17 nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2, i art. 198 ppsa, postanowił jak w sentencji.