I OZ 1493/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.J. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1497/16 o pozostawieniu pisma z dnia 7 lipca 2017 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi R.J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 sierpnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1497/16, wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) pozostawił pismo R.J. z dnia 7 lipca 2017 r. bez rozpoznania w sprawie z jego skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wezwaniem z dnia 1 sierpnia 2017 r. skarżący został zobowiązany do sprecyzowanie pisma z dnia 7 lipca 2017 r. poprzez wskazanie celu, w jakim to pismo zostało wniesione, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący odpowiedział na to wezwanie, jednak nie wyjaśnił celu w jakim wniósł pismo z dnia 7 lipca 2017 r. W piśmie tym skarżący przytoczył niepełną treść art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego oraz podniósł, iż nigdzie nie znalazł, że "Sąd Administracyjny wydając w podobnych sprawach wyroki trwa 15 lat jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia stosownych wyjaśnień przez prokuraturę i policję". Sąd I instancji uznał, że przedmiotowe pismo należy pozostawić bez rozpoznania, gdyż skarżący nie uzupełnił jego braków zgodnie z wezwaniem. Zażalenie na to zarządzenie wywiódł R.J.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3), podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4) oraz wymienienie załączników (pkt 5). Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł do WSA w Warszawie pismo z dnia 7 lipca 2017 r. zatytułowane: "Informacja". W treści tego pisma skarżący nie zawarł żadnego wniosku ani oświadczenia. Sąd I instancji słusznie zwrócił uwagę na to, że skarżący nie określił, jaki charakter prawny ma złożone przez niego pismo. Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego tego pisma poprzez sprecyzowanie celu, w jakim to pismo zostało wniesione, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wystosował kolejne pismo, z którego jednak nie wynika, jaki charakter miało pismo z dnia 7 lipca 2017 r. W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo pozostawił przedmiotowe pismo bez rozpoznania, uznając, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego i w przypadku braku możliwości odczytania treści pisma, jak i pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu, decydować za stronę, jakie było jej żądanie. Mając na uwadze powyższe, należy uznać zażalenie za nieusprawiedliwione, a wydane przez sędziego Sądu I instancji zarządzenie za prawidłowe. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.