I OZ 1432/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt: I SAB/Wa 1679/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M.G. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt: I SAB/Wa 1679/16 odrzucił skargę M.G. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość, z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu od skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego podniósł, że nie otrzymał informacji o nadejściu przesyłki poleconej, przez co nie miał możliwości zapoznania się z wezwaniem Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Bezspornym w sprawie jest, że wpis od skargi nie został uiszczony. W rozpoznawanej sprawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, a prawidłowe skierowanie wezwania, w świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości. Przesyłka została nadana na podany przez pełnomocnika adres do doręczeń, z adnotacji operatora pocztowego wynika, że podjęto próbę doręczenia, a informację o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata dwukrotnie – w dniach 1 i 9 lutego 2017 r. Przesyłka nie została podjęta z placówki pocztowej, wobec czego została zwrócona do nadawcy w dniu 17 lutego 2017 r., a tym samym należy uznać, że nastąpiło skuteczne doręczenie (domniemanie doręczenia), o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. Twierdzenie dotyczące nieotrzymania wezwania nie mogło zatem skutecznie podważyć domniemania doręczenia zastępczego. Do uchylenia zaskarżonego postanowienia nie może bowiem prowadzić argumentacja przedstawiona w zażaleniu, ponieważ odnosi się ona do zasadności przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podkreślić przy tym należy, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że profesjonalni pełnomocnicy posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowo-administracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. o sygn. akt II GZ 439/10 - treść postanowienia dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kwestionując prawidłowość trybu doręczenia zastępczego (brak otrzymania awizo) nie przedstawił dokumentu, który podważyłby domniemanie doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego. Przedmiotem kontroli jest zaś wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym Sąd bada czy przesłanki, na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomo, że skarżący równocześnie z zażaleniem złożył odrębnym pismem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 25 akt sądowych), oparty na tych samych argumentach i także nie poparty żadnymi dowodami zaprzeczającymi dokonanie doręczenia. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r., Sąd odrzucił wniosek jako niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.