I OZ 1346/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 283/19 odrzucające skargę W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 4 września 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę W. S. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W motywach orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 P.p.s.a. zakończył swój bieg 23 kwietnia 2019 r. W dniu 12 kwietnia 2019r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 2 maja 2019 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Wojewody [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga ta została wniesiona po upływie ustawowego terminu i z tego względu odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego podniósł, że w tej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od dnia, w którym pełnomocnik ustanowiony z urzędu powziął wiadomość o wyznaczeniu go przez właściwy organ samorządu zawodowego do reprezentowania skarżącego, co miało miejsce w dniu 14 maja 2019 r. Skargę wniesiono 13 czerwca 2019 r. a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Termin ustanowiony w art. 53 § 1 P.p.s.a. jest terminem ustawowym, co oznacza, że niedopuszczalne jest jego skracanie lub przedłużanie. W przypadku gdy doszło do jego uchybienia, dopuszczalne jest natomiast przywrócenie terminu na wniosek strony na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a. Podkreślić należy, że termin ustawowy do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg i kończy niezależnie od okoliczności związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, a uzależniony jest jedynie od daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji administracyjnej. W szczególności niedopuszczalne jest przyjęcie tezy, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna ponownie bieg w momencie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu. W przypadku ustanowienia z urzędu pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej – istotnie – termin do dokonania tej czynności procesowej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu do reprezentowania strony. Wynika to z art. 177 § 3 P.p.s.a. i jest konsekwencją objęcia tego środka zaskarżenia przymusem adwokacko-radcowskim. Takiego przepisu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje w odniesieniu do skargi. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi biegnie od dnia wyznaczenia pełnomocnika z urzędu. W rozpoznawanej sprawie, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. została doręczona skarżącemu 21 marca 2019 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu nominalnie upłynął w dniu 20 kwietnia 2019 r., ale na mocy art. 83 § 2 P.p.s.a. uległ on wydłużeniu do dnia 23 kwietnia 2019 r. Skarga została zaś nadana przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego w dniu 13 czerwca 2019 r., a więc po terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. W skardze tej pełnomocnik nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Nie złożono również takiego wniosku odrębnym pismem. Słusznie zatem Sąd I instancji skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.