I OZ 132/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 555/17 o odmowie uwzględnienia wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 555/17 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 listopada 2017 r., II SA/Wa 555/17, odmówił uwzględnienia wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z 29 sierpnia 2017 r., II SA/Wa 555/17, w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wyrokiem z 29 sierpnia 2017 r. oddalono skargę K. J. Podkreślono również, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z [...] listopada 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, i nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W tej sytuacji żądanie skarżącego o uzupełnienie powyższego wyroku "o zakres pominiętych zarzutów i wniosków, albowiem z treści rozstrzygnięcia nie wynika uwzględnienie w sposób prawem wymagalny wniosków i zarzutów podniesionych w skardze sądowoadministracyjnej, poprzez przeprowadzenie w sposób właściwy postępowania wstępnego, zebrania wymagalnych dokumentów dowodowych od skarżonego organu na potwierdzenie prawdy w jego świadectwie i zasadności odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn określonych w orzeczeniu, a nie z przyczyn ukrywanych przez organ" jest niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być dodatkowym środkiem zaskarżenia uruchamiającym jeszcze jedno, poza przewidzianymi przez p.p.s.a., postępowanie kontrolne. W ocenie Sądu, we wspomnianym wyroku orzeczono o całości skargi, a wniosek o jego uzupełnienie był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J., uznając ją za niezasadną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Żądania skarżącego – jak słusznie zauważył Sąd I instancji – służą w rzeczywistości podważeniu zasadności wyroku, należy zatem je ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 p.p.s.a. Jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia, to winien go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.