I OZ 1295/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1042/17 o odrzuceniu zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1042/17 o odrzuceniu skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1042/17 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania i wypłaty zasiłku stałego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 października 2018 r., I SA/Wa 1042/17, odrzucił zażalenie M. S. na postanowienie tego Sądu z 24 sierpnia 2018 r. odrzucające jego skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z 27 października 2017 r. w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania i wypłaty zasiłku stałego. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że skarżący wniósł osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie z 24 sierpnia 2018 r., przedmiotem którego było odrzucenie skargi kasacyjnej. Wniesienie zażalenia sporządzonego osobiście przez skarżącego, w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, stanowi o jego niedopuszczalności, albowiem stosownie do art. 194 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a."), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z tego względu, zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł M. S., wskazując, że "w rzeczywistości autor orzekał w swojej sprawie, bowiem zawsze orzeka na moją niekorzyść, co świadczy o jego braku obiektywizmu". Zakwestionował również treść postanowienia o odrzuceniu zażalenia z uwagi na to, że "autor orzekając usługowo nie wziął pod uwagę okoliczności, że to sąd jest winien niewyznaczenia pełnomocnika z urzędu dla mnie, mimo mojego ubóstwa, aby skargę kasacyjną napisała uprawniona osoba, a teraz mnie usiłuje obarczyć swoją winą". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie zażalenia. Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny stanowi, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę kasacyjną (zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie W tej sprawie, M. S., pomimo stosownego pouczenia udzielonego mu przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2018 r. odrzucające, sporządzoną również osobiście przez skarżącego, skargę kasacyjną od wyroku z 27 października 2017 r. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, jak też którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, a tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Natomiast wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w niniejszym postępowaniu został zarządzeniem referendarza sądowego z 3 kwietnia 2018 r. pozostawiony bez rozpoznania, albowiem wnioskodawca pomimo stosownego wezwania, nie uzupełnił braków tego wniosku. Postanowieniem z 18 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy powyższe zarządzenie. Rozstrzygnięcia te nie stanowią naruszenia prawa do sądu, lecz oznaczają, że koszty pomocy profesjonalnego pełnomocnika skarżący w tym postępowaniu ponieść musi osobiście. Nie ma także znaczenia w przedmiotowej sprawie podnoszona w zażaleniu okoliczność, że sędzia, który orzekał w zaskarżonym postanowieniu, w innych sprawach toczących się z udziałem skarżącego orzekł niezgodnie z jego oczekiwaniami. Na marginesie należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący składał formalny wniosek o wyłączenie tego sędziego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.