I OZ 1279/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I OZ 1279/18 w sprawie ze skargi K. J. na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I OZ 1279/18 na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz., 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 979/18 odmawiające uzupełnienia postanowienia z dnia 18 września 2018 r. o odrzuceniu jego skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2019 r. K. J. zwrócił się o uzupełnienie tego postanowienia poprzez wskazanie, że zażalenie zostało oddalone w części oraz wydanie dodatkowego orzeczenia uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie niejednokrotnie już wskazywał, że uzupełnienie postanowienia ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie NSA postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r. oddalił zażalenie K. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 979/18 odmawiające uzupełnienia postanowienia z dnia 18 września 2018 r. o odrzuceniu jego skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Nie sposób przyznać racji wnioskodawcy co do tego, że kwestionowane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymaga uzupełnienia. NSA rozpoznał wniesione zażalenie w całości i orzekł o całości sprawy będącej przedmiotem postępowania zażaleniowego. NSA nie miał obowiązku zawarcia w swoim orzeczeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane w sprawie postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Analiza wniosku prowadzi natomiast do stwierdzenia, iż w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej orzeczenia, co jest niedopuszczalne w ramach instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W tej sytuacji wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu na podstawie art. art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a.