I OZ 1279/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 979/18 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 979/18 o odrzuceniu skargi K. J. na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 979/18 wydanym na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił K. J. uzupełnienia postanowienia z dnia 18 września 2018 r. o odrzuceniu jego skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. W uzasadnieniu wskazano, że w kwestionowanym postanowieniu Sąd orzekł o całości skargi, uznając, że podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji brak było podstaw do zamieszczania w tym postanowieniu jakichkolwiek innych, dodatkowych rozstrzygnięć. Zażalenie na to postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, że niesłusznie nie uwzględniono wniesionej przez niego skargi opartej na podstawie z art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 153 i 170 tej ustawy w zakresie, w jakim zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w K. stan bezczynności w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem sądu administracyjnego i niezastosowanie się do wykładni prawa zawartej w tym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 979/18 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę K. J. na niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wymagane prawem elementy. Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o uzupełnienie tego postanowienia. Nie można podzielić poglądu K. J., że w kwestionowanym postanowieniu z dnia 18 września 2018 r., Sąd rozpoznał jego skargę z dnia 26 lipca 2018 r. jedynie częściowo, tj. pomijając podniesioną w niej kwestię braku działania organu w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że pismem z dnia 26 lipca 2018 roku K. J. zaskarżył niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji w K. dwóch wyroków sądów administracyjnych: po pierwsze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, a po drugie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Skarga na niewykonanie pierwszego z wymienionych wyroków została zarejestrowana pod sygnaturą akt III SA/Kr 953/18. Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 953/18 została ona odrzucona. Natomiast, jeżeli skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Sądu, co wynika z treści wniosku, jak i z zażalenia, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest dodatkowym środkiem zaskarżenia. W konsekwencji powyższego uznać należy zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, a zażalenie - jako niezasadne - za podlegające oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.