I OZ 1249/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie zawarte w punkcie 2 (drugim) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2577/16 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie przyznania odsetek za opóźnienie w wypłacie odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 stycznia 2017 r., IV SA/Wa 2577/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie przyznania odsetek za opóźnienie w wypłacie odszkodowania w punkcie 1. (pierwszym) uchylił zaskarżoną decyzję i w punkcie 2. (drugim) zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącej E. S. kwotę 1058 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie drugim powyższego wyroku złożyła E. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i 3 oraz art. 209 p.p.s.a. poprzez niepełne rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów i nieprzyznanie pełnomocnikowi skarżącej niezbędnych kosztów postępowania w postaci wykazanych kosztów przejazdu na rozprawę, a wskazanych w spisie kosztów złożonych osobiście przez pełnomocnika w dniu rozprawy do akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 (art. 209 p.p.s.a.). Stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie regulują szczegółowych zasad ustalania wysokości przysługujących stronie należności, odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych. Zgodnie zaś z art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 623 oraz z 2017 r. poz. 85). W niniejszej sprawie Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej przedstawionym w zażaleniu, postanowieniem zawartym w punkcie drugim wyroku z 11 stycznia 2017 r., IV SA/Wa 2577/16, zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 1058 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A zatem Sąd uznał zgłoszony w dniu rozprawy wniosek pełnomocnika skarżącej za uzasadniony i uwzględnił w całości złożony spis kosztów (tj. koszty zastępstwa procesowego przed WSA w Warszawie w kwocie 480 zł, koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę przed WSA w Warszawie w kwocie 361 zł, koszt opłaty stałej od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł – łącznie 1058 zł). Stąd twierdzenie pełnomocnika skarżącej, że sąd nie orzekł o kosztach przejazdu na rozprawę, nie znajduje uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.