I OZ 117/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2455/25 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr 34/2021 w sprawie ze skargi A.F. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 8 sierpnia 2025 r., nr 522/2025 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia oddalić zażalenie.

STAROSTA PRUSZKOWSKI DECYZJĄ Z 22 KWIETNIA 2021 R. OGRANICZYŁ SPOSÓB KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI GRUNTOWEJ POŁOŻONEJ W GMINIE M. WE WSI O., OZNACZONEJ W EWIDENCJI GRUNTÓW JAKO DZIAŁKA NR [...] W OBRĘBIE O. PRZEZ ZEZWOLENIE NA ZAŁOŻENIE I PRZEPROWADZENIE ELEKTROENERGETYCZNEJ SIECI KABLOWEJ ŚREDNIEGO NAPIĘCIA W KORYTARZU TECHNOLOGICZNYM O DŁUGOŚCI [...] M I SZEROKOŚCI [..] M O POWIERZCHNI ZAJĘTOŚCI [...] M2. DECYZJA STAŁA SIĘ OSTATECZNA I PRAWOMOCNA OD 8 CZERWCA 2021 R. A.F. pismem z 13 września 2024 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z 21 kwietnia 2021 r. żądając jednocześnie wstrzymania wykonania tej decyzji. Starosta P. postanowieniem z 25 września 2024 r. wznowił postępowanie, postanowieniem z z 16 stycznia 2025 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z 2021 r. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z 8 września 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 8 sierpnia 2025 r. W skardze zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty P. z 2021 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem o wznowienie postępowania, z uwagi na poważne i realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody przez możliwą ingerencję w prawo własności nieruchomości oraz zagrożenie zaistnieniem niemożliwych do odwrócenia skutków w sferze majątku skarżącego. Postanowieniem z 5 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z 2021 r., wskazując, że skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, tj. decyzji wydanej w postępowaniu odrębnym, a zatem niemieszczącym się w granicach tej samej sprawy. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący pismem z 19 grudnia 2025 r. wniósł zażalenie domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji z 2021 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania, S. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, wniosła o oddalenie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (§ 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy rozumienia pojęcia "w granicach tej samej sprawy" i możliwości objęcia ochroną tymczasową skarżącego przez wstrzymanie wykonania decyzji, co do której toczy się postępowanie wznowieniowe, przy czym ochrona ta ma zostać udzielona nie w ramach postępowania dotyczącego tej decyzji, ale postępowania wznowieniowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliła się linia orzecznicza wskazująca na konieczność ustalenia zakresu pojęcia "granic tej samej sprawy" przed odwołanie się do pojęcia sprawy administracyjnej w jej materialnym ujęciu i tożsamości spraw. Ujęcie to wskazuje, że o tożsamości spraw administracyjnych decyduje identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 209/12, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 43/15). W rozpoznawanej sprawie tożsamość taka pomiędzy decyzją, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący, a toczącym się postępowaniem sądowym wszczętym na skutek zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu wznowieniowym nie zachodzi. Zauważyć bowiem należy, że odmienne przede wszystkim są przedmioty i podstawy prawne tych aktów administracyjnych. Oznacza to, że w ramach postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z zaskarżeniem aktu administracyjnego wydanego w toku postępowania wznowieniowego niemożliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe. Do podobnych wniosków doszedł skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z 13 listopada 2023 r., sygn. akt II GPS 2/22, wydanej w składzie siedmiu sędziów uznał, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zainicjowanym skargą na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie jest dopuszczalne wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcia te nie zostały wydane w granicach tej samej sprawy. W konsekwencji powyższego brak było podstaw do zmiany prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wstrzymania wykonania decyzji nieobjętej granicami rozpoznawanej sprawy. Na marginesie powyższego należy wyjaśnić, że w sytuacji procesowej, jaka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie można skutecznie stawiać zarzutu niezbadania wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ustalenie bowiem czy w sprawie zachodzą okoliczności uregulowane tym przepisem może nastąpić dopiero po stwierdzeniu, że akt administracyjny objęty wnioskiem o wstrzymanie wykonania może stanowić przedmiot takiego wniosku. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się wstrzymania wykonania decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu, tj. poza granicami skargi zainicjowanej skargą do sądu administracyjnego, to niedopuszczalne było badanie wystąpienia okoliczności warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.